เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 19 ความโหดเหี้ยมของตั๋งโตะ
แผ่นไม้กระดานรถม้าที่แตกหักร่วงหล่นกลิ้งไปบนพื้น
อู๋จื่อซวินที่กุมศีรษะร้องโวยวาย กับซุนโหยว ทั้งสองค่อยๆ เงียบเสียงลง พวกเขามองดูรถม้าที่เหลือเพียงโครงเอียงกะเท่เร่ริมถนนด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ฝางเสวี่ยจวินยืนอ้าปากค้างอยู่กับที่ มองดูป่าไม้ แล้วมองดูโครงรถม้าที่ยังมีเศษซากหลุดร่วงลงมา รวมถึงอาวุธสุดที่รักของนางที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้น ชั่วขณะหนึ่งสมองยังคงตอบสนองไม่ทัน ว่ามือสังหารอาภรณ์ครามที่ร้ายกาจยิ่งผู้นั้นถูกกระแทกปลิวออกมาได้อย่างไร เมื่อหันไปมองป่าไม้อีกครั้ง สัญชาตญาณแต่กำเนิดทำให้นางเย็นสันหลังวาบขึ้นมากะทันหัน จิตใต้สำนึกสั่งให้กระชับด้ามดาบแน่น กลิ่นอายอันโหดเหี้ยมสายหนึ่งกำลังแผ่ซ่านออกมาจากในป่า
พึ่บพึ่บพึ่บ——
ฝูงนกราวกับถูกทำให้ตกใจกลัว บินทะยานออกจากป่ามืดฟ้ามัวดิน วนเวียนอยู่เหนือผืนป่า
ชายฉกรรจ์เปลือยท่อนบนหลายคนที่ไล่ตามมาด้านหลังนางก็หยุดฝีเท้าลงในเวลานี้ เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า แววตาล้วนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ฝีมือของมือสังหารอาภรณ์คราม พวกเขาย่อมรู้ดีที่สุด ที่แห่งนี้กลับมีคนสามารถทุบตีเขาจนกลายเป็นสภาพเช่นนี้ได้
ข่าวที่ส่งออกมาจากในเมืองมิใช่บอกว่า มีองครักษ์เพียงคนเดียว ที่เหลือล้วนเป็นบุตรหลานขุนนางในเมือง ไม่มีผู้ใดมีความสามารถสักกี่คนมิใช่หรือ?
ฮ่าฮ่าฮ่า!