เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 22 แนวคิดฟื้นฟูกองทัพซีเหลียง
แสงจันทร์อันเงียบสงบสาดส่องผืนปฐพี ยามนี้เลยยามห้าไปเล็กน้อย ประตูเมืองส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออกอย่างช้าๆ ทหารม้ากว่ายี่สิบนายควบทะยานออกจากประตูตะวันตก
สายลมพัดผ่านผืนปฐพี
ท่ามกลางเสียง ‘ฮี้’ ม้าดำร้องคำรามพร้อมยกกีบเท้าหน้าขึ้นหยุดอยู่กับที่ ซูเฉินคลายบังเหียน เสื้อคลุมโบกสะบัดไปมา เขามองไปยังค่ายทหารที่สว่างไสวด้วยแสงไฟเบื้องหน้า กองกำลังอวิ๋นเทิ่นสามพันนายยืนนิ่งเงียบงันอยู่ ณ ที่แห่งนั้น ธงรบโบกสะบัดส่งเสียงพรึบพรับกลางสายลม อู๋ฮุ่ยจือโหวอวิ๋นเทิ่นสวมชุดเกราะควบม้าเดินนำอยู่เบื้องหน้า
“...เมื่อวานบุตรชายของข้าถูกลอบสังหาร พวกเจ้าคงพอได้ยินมาบ้าง บุตรชายของโหวผู้สง่างามถูกลอบโจมตี นั่นก็คือการพุ่งเป้ามาที่ข้าโหวอวิ๋นเทิ่น พวกมันต้องการทำสิ่งใด พวกมันต้องการทำลายความสงบสุขของอวิ๋นเทิ่น ทำให้ที่นี่เกิดความวุ่นวาย พวกเจ้ายอมหรือไม่!”
ร่างกว่าสามพันร่างแกว่งไกวอาวุธ มองไปยังโหวอวิ๋นเทิ่นที่ขี่ม้าตะโกนอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตามุ่งมั่น เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ก่อเกิดเป็นเสียงคำรามกึกก้อง “ไม่ยอม!”
...
บนเนินเขาลาดชัน ซูเฉินมองดูภาพนี้ ขอบตารู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อย ตั๋งโตะที่อยู่ด้านข้างควบม้าเข้ามาใกล้ ชี้ไปยังกองทัพที่ส่งเสียงคลื่นอันดุดัน