เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 16 แบบอย่างของพวกเรา
พิรุณสารทฤดูโปรยปรายลงกลางหุบเขาและท้องนา ผืนดินที่แห้งขอดมาเนิ่นนานพยายามสูบซับทุกหยาดพิรุณที่ร่วงหล่นลงมา
บนถนนหลวง ธงทิวโบกสะบัดเกรียงไกร เกือกเหล็กเหยียบย่ำฝุ่นธุลีปลิวว่อนลอยสู่ฟากฟ้า ทหารม้าห้าวหาญ ทหารราบเกราะเหล็ก ล้วนมีสีหน้าระแวดระวังขณะคุ้มกันรถม้าหรูหราคันหนึ่งตรงกลางให้เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า
พ่อค้าเดินทางและผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาต่างพากันถอยหลบ ก้มหน้าน้อมกาย
ซูเฉินเลิกม่านขึ้นมุมหนึ่ง ทอดสายตามองไอน้ำมัวซัวด้านนอก ข้างหูแว่วเสียงตักเตือนของบิดาซูฉงฟาง “ถึงจวนตระกูลฝางแล้ว ต้องให้เขารู้จักทำตามกฎระเบียบอย่างไรบ้าง” “อย่าได้ทำตามอำเภอใจตนเอง” “ราชบัณฑิตฝางเองก็มีชื่อเสียงในราชสำนักมิใช่น้อย” เป็นต้น
“ที่บิดากล่าวไปเมื่อครู่ เจ้าฟังชัดเจนหมดหรือไม่” ชายชราที่นั่งตัวตรงอยู่ตรงกลางปรายตามองบุตรชายที่เหม่อลอยอยู่ด้านข้าง แม้จะได้ยินเสียง ‘อืม’ ออกมาจากปากของซูเฉิน ชายชราก็รู้ดีว่าเขาไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักนิด
ซูฉงฟางทอดถอนใจคำหนึ่ง แล้วเปลี่ยนเรื่องสนทนา “เจ้าออกมากับบิดา พกป้ายวิญญาณมาด้วยแผ่นหนึ่งเพื่ออันใด”
“กลัวว่าจะคิดถึงท่านบรรพชน จึงได้พกติดตัวมาด้วยแผ่นหนึ่ง”
ซูเฉินปล่อยม่านลงพร้อมกับรั้งสายตากลับมา น้ำเสียงของเขาผ่อนคลาย ทว่ากลับทำให้ซูฉงฟางเบิกตาโพลง