เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 7 อสนีบาตคำรามกึกก้อง
คบเพลิงแต่ละก้านถูกชูขึ้นจากมือทหาร พากันหลั่งไหลจากทุกสารทิศในค่ายทหารมารวมกันที่ลานฝึกทหาร ศีรษะมนุษย์โชกเลือดถูกชักขึ้นบนเสายาวกลางลานฝึกทหารเพื่อแขวนประจาน
กลางลานฝึกทหารอันกว้างใหญ่ ทหารกว่าสองพันนายสวมเกราะถือหอกมารวมพล กองทหารม้ากว่าร้อยนายควบเข้าออก หน่วยลาดตระเวนตัวเบาสะพายเกาทัณฑ์ห้อยลูกธนู ควบตะบึงไปในทุ่งกว้างยามราตรี
ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้อง คุณชายเสเพลคุณชายสามซูเฉินในความทรงจำได้ถอดอาภรณ์แพร สวมเกราะคาดกระบี่ก้าวขึ้นสู่แท่นบัญชาการ
“ข้าได้รับข่าวกรองว่าคืนนี้ในเมืองมีเหตุเปลี่ยนผัน มีผู้บงการอยู่เบื้องหลังส่งมือสังหารมาหมายจะฆ่าล้างจวนโหวทั้งครอบครัว แม้ข้าจะเสเพลแต่ก็รู้หลักการปกป้องครอบครัว พวกเจ้าก็เห็นแล้วว่าคนที่ได้รับความเมตตาจากตระกูลข้าอย่างลึกซึ้ง บัดนี้ศีรษะได้ถูกแขวนไว้บนยอดเสาธงแล้ว!”
ซูเฉินมีสีหน้าเคร่งขรึม เผยให้เห็นความน่าเกรงขามของแม่ทัพใหญ่ผู้ทรงอำนาจ กระบี่ยาวในมือค่อย ๆ ชูขึ้น ชี้ไปยังทิศทางของเมืองติ้งอัน
น้ำเสียงของเขาดังกึกก้องไปทั่วลานฝึกทหาร
“กองทัพติ้งอัน จงตามข้าไปสังหารกบฏที่โจมตีเมืองให้ถอยร่น หลังผ่านพ้นวันนี้ไป พวกเจ้าทุกคนจะได้รับรางวัลอย่างงาม!”
ลมกลางคืนพัดโชยมา ธงทิวในค่ายพร้อมกับผ้าคลุมของเขาปลิวไสวส่งเสียงพึ่บพั่บในสายลม ทหารสองพันนายในลานฝึกทหารชูอาวุธขึ้นสูงแล้วกระแทกลงพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียง ‘ปัง’ พร้อมเพรียงกัน