เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 4 ป้ายบัญชาสวรรค์
น้ำตาเทียนเกาะตามขอบเชิงเทียนกองทับถมกันเป็นชั้นหนา
ในโถงรับรองมีเสียง ‘พั่บพั่บ’ ดังขึ้น แมลงเม่าบินชนครอบโคมไฟด้านนอกไปมา จู้กงเต้าปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะงอนิ้วดีดแมลงเม่าตัวนั้นกระเด็นไป
ที่ตำแหน่งประธานด้านข้าง เสียงสุรารินลงจอก ‘จ๊อกจ๊อก’ ดังแผ่วเบาจนกระเซ็นเป็นหยดน้ำเล็กน้อย ซูเฉินยกมันขึ้นส่งให้จู้กงเต้า “รับสักจอกหรือไม่”
อีกฝ่ายดึงสายตากลับมา ยันหอกยาวไว้แล้วส่ายหน้า
“น่าเบื่อจริง”
ซูเฉินจิบไปหนึ่งคำ ท่ามกลางเสียงบ่าวรับใช้บอกเวลาจากนอกลานเรือน เขาเอียงหน้าเล็กน้อยแล้วลดเสียงต่ำลง “เหตุใดฝ่าบาทพระองค์นั้นยังไม่ปรากฏกายอีก”
“ไม่ทราบขอรับ แต่สัมผัสได้ว่าฝ่าบาททรงอยู่ที่นี่”
จู้กงเต้ามีนิสัยเฉยชา ถามคำตอบคำ ซูเฉินพ่นลมหายใจออกมายืนขึ้นแล้วให้เขาไปหยิบธูปจากด้านหลังมาหนึ่งก้าน หลังจากจุดแล้วจึงเดินไปกลางโถงรับรอง โค้งคำนับออกไปด้านนอกสามครั้ง รวบรวมสมาธิละทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน จ้องมองความมืดมิดด้านนอกอย่างจดจ่อ พลางร้องเรียกเสียงเบา