เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 10 ความปรารถนาของพวกเรา
โคมไฟหลงเหลือแสงเทียนริบหรี่
การกวาดล้างรอบลานกลางเรือนจวนตระกูลซูใกล้จะสิ้นสุดลง บริเวณศาลาริมน้ำที่โอบล้อมด้วยร่มไม้เขียวขจีเละเทะไปหมด รอยเลือดเป็นหย่อมๆ กระจัดกระจายอยู่ทั่ว ศพของมือสังหารและทหารจวนทอดตัวยาวเหยียด ทหารกองทัพติ้งอันถือดาบเดินตรวจตราศพทีละศพ หากพบว่ามือสังหารยังมีลมหายใจก็จะแทงซ้ำอีกดาบ แล้วค่อยตัดศีรษะมาแขวนไว้ที่เอว
บางครั้ง ยังมีเสียงการต่อสู้ประปรายดังมาจากมุมใดมุมหนึ่ง ทหารที่อยู่ใกล้ๆ พอได้ยินก็จะร้องเรียกสหายอย่างตื่นเต้นให้รีบไปช่วยทางนั้น
สือซานก้าวข้ามศพมือสังหารไร้หัว ตรวจดูร่างไหม้เกรียมบนพื้น ใช้นิ้วแตะที่ลำคอของนาง แล้วส่งเสียง “จุ๊ๆ” สองครั้ง
“ไหม้เกรียมขนาดนี้ ยังอุตส่าห์มีลมหายใจเหลืออยู่อีก นับว่าเป็นสตรีที่ร้ายกาจจริงๆ”
จากนั้น ก็หันไปตะโกนบอกอีกด้านของกำแพงเรือนที่พังทลาย “คุณชายสาม คนยังรอดอยู่ขอรับ”
สิ้นเสียง สือซานก็ลากข้อเท้าของสตรีผู้นั้น ลากครูดไปกับพื้น ผ่านเศษอิฐเศษกระเบื้องแตกๆ ไปหยุดอยู่ที่หน้าชายคาฝั่งนั้น ซูเฉินหลุบตาลงเล็กน้อย ปรายตามองสตรีที่เสื้อผ้าและผิวหนังไหม้เกรียมราวกับถ่าน พยักพเยิดหน้าไปทางสือซาน เป็นการบอกให้พาไปที่ห้องข้างๆ
“ข้าจะไต่สวนด้วยตัวเอง”