กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116
หญิงวัยกลางคนตรงหน้าสวมเสื้อผ้าสีเรียบสะอาดตา ใบหน้าสงบนิ่งเย็นชา รูปลักษณ์งดงามอย่างมีสง่า กาลเวลาแทบไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้บนตัวเธอมากนัก
กู้อู๋จิ่นอดใจไม่ไหวจนก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือใหญ่ยังคงจับมือจี้หวยเซียงไว้แน่น เขาจ้องใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างถึงที่สุดตรงหน้าโดยไม่กะพริบตา สีหน้าสูญเสียความสงบนิ่งไปโดยสิ้นเชิง
“แม่?”
จี้หวยเซียงตกใจ เธอมองกู้อู๋จิ่นอย่างตะลึงงัน เขาเรียกน้าจี้ว่าแม่อย่างนั้นหรือ?
น้าจี้ขมวดคิ้ว มองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
“เธอจำคนผิดแล้ว”
หากอีกฝ่ายไม่ใช่คนรักของจี้หวยเซียง และพวกเขาพบกันบนถนน เธอคงคิดไปแล้วว่าชายหนุ่มกำลังพยายามหลอกลวงเธอ
“เป็นไปไม่ได้”
ความตกตะลึงฉายชัดอยู่ในดวงตาของกู้อู๋จิ่น