เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117
นับตั้งแต่แม่ลูกได้พบกันอีกครั้ง เสิ่นจี้เหยาก็ย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านตระกูลเสิ่นเพื่อใช้เวลาอยู่กับผู้สูงอายุทั้งสอง ส่วนกู้อู๋จิ่นก็ไปเยี่ยมบ้านตระกูลเสิ่นบ่อยขึ้น เขายังคงจมอยู่ในความยินดีอย่างมหาศาลที่แม่ซึ่งคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วกลับมามีชีวิตอยู่ตรงหน้า
ช่วงนี้พนักงานของกลุ่มบริษัทเป้าฟงต่างเห็นว่าเจ้านายมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นมาก ทุกคนจึงรู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
ต้องรู้ว่าตามปกติใบหน้าหล่อเหลาของกู้อู๋จิ่นเวลาอยู่ในบริษัทนั้นเย็นชาจนน่ากลัว ไม่มีใครกล้ามองตรง ๆ ทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน ทุกคนล้วนก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความประหม่า
คนนอกต่างลือกันว่าคุณชายรองตระกูลกู้เป็นคนไร้ความสามารถ นั่นก็เพราะคนเหล่านั้นไม่เคยเห็นกู้อู๋จิ่นเวลาทำงานอย่างเด็ดขาดและไร้ความปรานี
“ซินซิน อรุณสวัสดิ์”
เมื่อพนักงานหญิงคนหนึ่งเห็นฟางซินมาถึง เธอก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า
“โอ๊ย น่าเสียดายจัง ประธานกู้เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อกี้เอง เธอมาช้าไปก้าวเดียวเลยไม่ได้เห็นเขา ฉันว่าประธานกู้ยิ่งนับวันก็ยิ่งหล่อนะ ถ้าไม่นับเรื่องที่ขาของเขามีปัญหา ใบหน้าของเขานี่ไม่มีใครเทียบได้จริง ๆ”