กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115
ตรงระเบียง เหินไป๋กับเหินฮุยกำลังพาลูก ๆ ออกมานอนอาบแดด
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลงบนตัวพวกมันอย่างอ่อนโยน ไม่มีความร้อนแผดเผาเลยแม้แต่น้อย
สายลมพัดผ่านเบา ๆ ทำให้เหล่าแมวรู้สึกเกียจคร้านอย่างสบายตัว ต่างหรี่ตาลงและแกว่งหางไปมา
“เหมียว เหมียว...”
เหินไป๋ร้องอยู่หลายครั้ง ก่อนเงยศีรษะขาวอ้วนกลมขึ้น ถูไถตัวเหินฮุย แล้วหมอบลงกับพื้น หลับตาอย่างเกียจคร้านอีกครั้ง
“เซียงเซียง เธอกินไปเยอะมากแล้วนะ พักสักหน่อยแล้วค่อยกินต่อดีไหม?”
กู้อู๋จิ่นเห็นเด็กสาวถือจานลูกพลัมกับผลหยางเหมย กินทีละลูกไม่หยุด ไม่นานก็กินไปเกินครึ่งจานแล้ว
แค่มองเขาก็รู้สึกเปรี้ยวจนเสียวฟันแทน
จี้หวยเซียงคายเมล็ดในปากออก ก่อนเงยหน้ามองกู้อู๋จิ่น