กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 111
กว่าบาดแผลที่ขาของกู้อู๋จิ่นจะหายดี เวลาก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว
ทันทีที่กลับถึงอพาร์ตเมนต์ เหินไป๋ก็กระโดดขึ้นไปบนตัวกู้อู๋จิ่น ให้เขาอุ้มอย่างออดอ้อนและติดอกติดใจ
“เจ้าตัวนี้อ้วนขึ้นอีกแล้ว”
กู้อู๋จิ่นลองชั่งน้ำหนักเหินไป๋ด้วยมือ พบว่ามันหนักขึ้นไม่น้อย
“ถ้านายยังอ้วนต่อไป เหินฮุยจะไม่เอานายแล้วนะ”
“เหมียว เหมียว เหมียว...”
เหินฮุยเดินเข้ามาเช่นกัน มันใช้ศีรษะกลม ๆ สีเทาถูไถขากางเกงของจี้หวยเซียง
จี้หวยเซียงอุ้มเหินฮุยขึ้นมา ก่อนพบด้วยความประหลาดใจว่ามันเองก็หนักขึ้นไม่น้อยเช่นกัน
“เหมียว เหมียว”