กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109
ระหว่างพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ไม่ว่าภายนอกจะมีเรื่องราววุ่นวายเพียงใด อารมณ์ของกู้อู๋จิ่นภายในห้องพักผู้ป่วยกลับดีอย่างยิ่ง
เวลานี้เขาวางเอกสารในมือลง ดวงตาดำสนิทมองคนที่กำลังปอกผลไม้อยู่ข้างเตียง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นทันที
สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงไปยังมือที่ถือผลไม้ของเธอ
นิ้วมือเรียวเล็กขาวราวหยก เล็บสีชมพูเปล่งประกายชุ่มชื้น ยิ่งกว่าองุ่นแดงที่ปอกเปลือกแล้วเสียอีก
“เซียงเซียง ฉันคันตัว เธอควรเช็ดตัวให้ฉันได้แล้วนะ”
กู้อู๋จิ่นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
มือของจี้หวยเซียงที่ถือผลไม้ชะงัก
ใบหน้าเล็กขาวราวหิมะค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้น
เธอหยิบแอปเปิลชิ้นเล็กที่หั่นไว้ป้อนเข้าปากชายหนุ่ม ก่อนพูดเสียงนุ่มว่า