บทที่ 415: ไม่ว่าใครก็สังหารให้สิ้น!

บทที่ 415: ไม่ว่าใครก็สังหารให้สิ้น!

“มาที่ห้องฉัน ฉันมีเรื่องจะถามนาย แล้วเอาขยะสามชิ้นนั่นขึ้นมาด้วย”

พูดจบ

ซูเนี่ยนเหอสวมรองเท้าส้นสูง เดินหมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดัง “ก๊อกๆ” ก้องชัดเจนจนแสบหูในห้องโถงอันเงียบสนิท

เธอยกมือเรียวงามขึ้นเบาๆ ปลายนิ้วแตะริมฝีปากแดงของตัวเองอย่างเผลอๆ ในดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยจิตสังหารและโทสะที่พุ่งทะยาน

ทว่าลึกลงไปยังซ่อนความอับอายปนโมโหและความไม่เข้าใจที่อธิบายไม่ถูกเอาไว้หลายส่วน

แม่งเอ๊ย เขาเป็นโรคประสาทรึไง?

เขามีชีวิตกี่ชีวิตกัน ถึงกล้าทำเรื่องแบบนั้นกับฉัน...

เมื่อคิดถึงตรงนี้

สีหน้าของเธอก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ