เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 73
เย่จือเม้มริมฝีปากแน่น แม้จะมองกู้เหรินอยู่ แต่หางตาก็คอยสังเกตคนอื่น ๆ ไปด้วย เธอสัมผัสได้ว่าทุกคนในที่นี้ต่างกำลังจับจ้องพวกเขาสองคน
เธออยากให้สถานการณ์กระอักกระอ่วนนี้จบลงโดยเร็วที่สุด
เย่จือพยักหน้าเบา ๆ แล้วขานรับกู้เหรินว่า “อืม”
เธอเห็นรอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นตรงมุมปากของกู้เหริน ทว่าเขายังคงมองเธอไม่วางตา จ้องมองอย่างไม่กะพริบ
จนกระทั่งเย่จือนั่งลง กู้เหรินถึงค่อยละสายตากลับไป
บรรดาแขกรับเชิญเหลือบมองทั้งสองคนสลับกันไปมาอยู่หลายครั้ง แต่ละคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง
บางคนรู้สึกว่าเรื่องนี้ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษไม่ใช่หรือ ก็แค่กินข้าวด้วยกันมื้อเดียวเท่านั้นเอง
ส่วนคนที่ขุ่นเคืองที่สุดก็คือเยว่หลิง เมื่อครู่เธอเดินไปหากู้เหริน แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้เธอนั่งลงด้วยซ้ำ แล้วทำไมพอเย่จือมาถึง อีกฝ่ายถึงได้นั่งข้างกู้เหรินได้ล่ะ?
ตานเฉียนรู้ดีว่าเย่จือทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่เคยสร้างปัญหาหรือเรียกร้องความสนใจนอกเวลางาน หากเปลี่ยนเป็นเขาเอง ก็คงไม่อยากนั่งข้างเยว่หลิงเหมือนกัน