เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงคำพูดง่าย ๆ สองคำ แต่เมื่อได้ยินเข้าหูเย่จือ ใบหูของเธอกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
เย่จือนึกขึ้นได้ว่ารอบข้างมีกล้องอยู่เต็มไปหมด ทุกการเคลื่อนไหวของเธออาจถูกขยายให้เห็นอย่างชัดเจน
เธอรีบเก็บซ่อนอารมณ์ พยักหน้าให้กู้เหรินพร้อมกล่าวขอบคุณด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติที่สุด
กู้เหรินยังคงกดปุ่มลิฟต์ค้างไว้เพื่อช่วยเปิดประตูให้พวกเธอ เย่จือกับเซิ่งม่านจึงเดินเข้าไปในลิฟต์ตามลำดับ
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง เดิมทีเย่จือกับตานเฉียนก็รู้จักกันอยู่แล้ว ทั้งสองจึงยิ้มให้กัน ส่วนเซิ่งม่านแม้จะคุ้นเคยกับพวกเขาเช่นกัน แต่ปกติเธอไม่ชอบเป็นฝ่ายทักทายใคร บรรยากาศภายในลิฟต์จึงเงียบลงชั่วขณะ
ชั้นที่เย่จือจะลงใกล้ถึงแล้ว จู่ ๆ เธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ต้องเตือนกู้เหรินว่าที่ชั้นหนึ่งมีอาหารพิสดารอยู่
เย่จือหันไปมองกู้เหรินโดยไม่รู้ตัว กำลังจะเรียกชื่อเขา แต่คำว่า ‘กู้’ ที่วนเวียนอยู่ตรงริมฝีปากกลับถูกเปลี่ยนเป็นคำอื่นทันที
“ห้องที่สองของชั้นหนึ่งมีอาหารพิสดารอยู่สามอย่าง ถ้าพวกคุณจะไปที่นั่น ก็เตรียมใจไว้ก่อนนะ”
กู้เหรินเข้าใจว่าเย่จือตั้งใจเตือนพวกเขา มุมปากของเขาจึงเผยรอยยิ้มบาง ๆ