เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69
เย่จือชะงักงันไป สีหน้าของเธอดูเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรดี
สายตาของกู้เหรินทำให้เธอไม่มีทางหลบซ่อนได้ เย่จือพยายามรวบรวมสติกลับมาเล็กน้อยก่อนถามว่า “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
กู้เหรินยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มเงียบ ๆ “ผมแค่มาเตือนคุณว่าถึงเวลากินมื้อเย็นแล้ว”
เย่จือเบือนสายตาหนี “งั้นเราไปกินข้าวเย็นกันเถอะ”
แต่เธอยังไม่ทันได้เดินออกไป กู้เหรินก็คว้าแขนเธอไว้เสียก่อน แรงของเขาไม่ได้มากมายอะไร แต่ก็เพียงพอที่จะรั้งเธอไว้ได้
กู้เหรินโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย สายตาของเขาสงบนิ่งราวกับผืนหิมะอันเงียบงัน ริมฝีปากบางขยับเอ่ยว่า “คุณกำลังดูหนังของผมอยู่เหรอ?”
เย่จือไม่อาจปฏิเสธได้ จึงทำได้เพียงพยักหน้า
ดวงตาสีดำสนิทของกู้เหรินจับจ้องเธอไม่วาง เขาขยับคางเล็กน้อยเป็นเชิงบอกให้เธอมองกล่องที่อยู่ในมือ
“นี่ให้ผมเหรอ?”