เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67
หิมะด้านนอกหน้าต่างยังคงโปรยปราย เสียงหิมะตกพรำ ๆ ถูกกั้นไว้ภายนอกทั้งหมด
เสียงทุ้มใสของกู้เหรินดังขึ้นภายในห้อง ใบหูของเย่จือเริ่มแดงระเรื่อ ความร้อนแผ่กระจายไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ชั่วขณะนั้นเธอรู้สึกว่าสมองไม่อาจคิดอะไรได้อีก
คนที่อยู่ตรงหน้าเธอมีโครงหน้าคมชัดและดูเย็นชา ทว่ากลับมีบุคลิกสง่างามสูงส่ง ใบหน้าทุกส่วนของเขาราวกับสลักลึกอยู่ในความทรงจำของเย่จือไปแล้ว
นับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลกู้ เย่จือก็ได้รู้จักกับกู้เหริน เขาเป็นคนเก่งกาจและแข็งแกร่ง ดูเหมือนจะทำได้ทุกอย่าง แต่ไม่นานเธอก็ได้สัมผัสอีกด้านที่เปราะบางของเขาเช่นกัน
เขาเป็นโรคตาบอดกลางคืน เมื่ออยู่ในที่ที่มีแสงสว่างน้อย เขาก็จะมองไม่เห็น
ระหว่างที่ใช้ชีวิตร่วมกัน เย่จือค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวกู้ แล้วสำหรับกู้เหรินล่ะ? เธอรู้สึกประหม่า เป็นห่วง และหัวใจเต้นแรงเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
เธอไม่อยากให้เขาต้องตายก่อนวัยอันควรเหมือนในเนื้อเรื่องของนิยาย และยิ่งไม่อยากให้เขาหายไปจากตรงหน้าเธอ
ในที่สุดเย่จือก็เข้าใจแล้ว
ความรู้สึกแบบนี้ก็คือ...ความชอบสินะ