เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66
เย่จือรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ ตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงหน้ากู้เหริน ในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่กลับทำให้เธอรู้สึกราวกับไม่มีทางหนีไปไหนได้
เย่จือขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่คิดว่าส้นเท้าจะชนเข้ากับของแข็งบางอย่าง ทำให้ไม่อาจถอยต่อได้
ด้านหลังของเธอคือโซฟา เย่จือจึงไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว
ทุกการเคลื่อนไหวของเย่จือ สีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ รวมถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเธอ ล้วนอยู่ในสายตาของกู้เหรินทั้งสิ้น ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่จือ แม้เธอจะพยายามปกปิด แต่ก็ยังเผยออกมาให้เห็นอยู่ดี
ประโยคที่กู้เหรินพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจเมื่อครู่นี้ กลับสร้างคลื่นยักษ์ขึ้นในใจของเย่จือ ทำให้เธอไม่อาจสงบจิตใจลงได้ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ตาม
เย่จือบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง ก่อนจะเงยหน้ามองกู้เหริน
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ
ต่างจากเย่จือที่กำลังตื่นตระหนก ในดวงตาของกู้เหรินที่มองเธอกลับมีอารมณ์มากมายปะปนกันอยู่ บางอย่างดูเหมือนจะปรากฏให้เห็นเพียงผิวเผิน ขณะที่บางอย่างกลับคล้ายพร้อมจะทะลุผ่านเข้าไปถึงส่วนลึกในใจของเย่จือได้ทุกเมื่อ
วินาทีต่อมา มุมปากของกู้เหรินก็ยกขึ้นเล็กน้อย เขายิ้มออกมาโดยไร้สุ้มเสียง