เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20
ใบหน้าของเย่จือแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอรีบหันหลังให้ ไม่กล้ามองกู้เหริน มือชี้ไปทางห้องของเขา พลางพูดอย่างกระวนกระวายว่า “แน่นอนว่าไม่ใช่ นายกลับไปถอดที่ห้องสิ”
กู้เหรินยกมุมปากขึ้น ก่อนจะพูดอย่างสบาย ๆ ทิ้งท้ายว่า “ไม่ต้องตื่นเต้น ผมไปแล้ว”
กู้เหรินแค่พูดไปอย่างนั้นเอง เขาหมุนตัวเดินจากไป เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของกู้เหริน เย่จือถึงค่อยโล่งอก
เย่จือกลับเข้าห้องของตัวเอง พลางคิดในใจว่า เธอเสียเงินไปหลายล้านหยวนซื้อของให้กู้เหริน แต่ตอนนี้กลับใช้ไม่ได้สักชิ้น
จะปล่อยให้กู้เหรินเกิดเรื่องขึ้นอีกไม่ได้เด็ดขาด
หลังจากประสบอุบัติเหตุมามากมายขนาดนี้ แม้แต่กู้เหรินที่ไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ก็เริ่มมีความคิดเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ขึ้นมาบ้างแล้ว
ส่วนเย่จือก็เชื่ออย่างจริงจังเช่นกันว่า ความเชื่อเรื่องโชคลางงมงายแบบโบราณที่คุณปู่กู้ศรัทธานั้นอาจเป็นเรื่องจริง อีกหนึ่งปีข้างหน้า กู้เหรินจะต้องตายจริง ๆ และเธอก็คือคนที่จะช่วยชีวิตเขาได้
กู้เหรินกับเย่จือนั่งอยู่บนโซฟาด้วยกัน ทั้งสองกำลังปรึกษากันว่า ในช่วงวันหยุดที่เหลืออยู่จะใช้เงินกับเย่จืออย่างไรดี ในเมื่อรู้แล้วว่าปัญหาอยู่ตรงไหน เรื่องทุกอย่างก็จัดการได้ง่ายขึ้น
เย่จือครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที ก่อนจะหันไปมองกู้เหริน “นายคิดว่ามีที่ไหนบ้างที่เราจะใช้เงินก้อนใหญ่ได้ในครั้งเดียว?”