เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 19
เมื่อเย่จือเห็นกู้เหรินตกลงไปในน้ำ หัวใจของเธอก็สะดุ้งวูบ ความกังวลพลันเอ่อล้นขึ้นมา เธอรีบร้องเรียก “กู้เหริน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? รีบจับมือฉันแล้วขึ้นมาเร็ว!”
เย่จือรีบโน้มตัวลง ยื่นมือออกไปให้กู้เหรินจับเพื่อดึงเขาขึ้นมา
กู้เหรินเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะตกน้ำ แต่เขาว่ายน้ำเป็นอยู่แล้ว จึงไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก กลับเป็นเย่จือที่ดูหวาดกลัวอย่างมาก ในดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
กู้เหรินจับมือเย่จือแล้วปีนขึ้นมา เหยียบลงบนดาดฟ้าเรือ น้ำไหลหยดลงมาตามตัว ทิ้งร่องรอยเปียกชื้นไว้บนพื้นเรือมากมาย
เสื้อผ้าของกู้เหรินเปียกโชกไปทั้งตัว ผมสีดำชุ่มไปด้วยน้ำ ยามแสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่อง ดวงตาของเขาราวกับถูกย้อมด้วยสีดำสนิทดุจหมึก แฝงอารมณ์ลึกซึ้งหลากหลายระดับ
นอกจากความรู้สึกหงุดหงิดที่เกิดจากความประมาทแล้ว เย่จือยังเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
ทั้งที่เธอใช้เงินไปกับกู้เหรินมากมายขนาดนี้ แต่เขาก็ยังประสบอุบัติเหตุอยู่ดี เธอเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่ได้คิดอะไรต่อ
เย่จือมองกู้เหรินในระยะใกล้ จึงเห็นว่าเสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปหมด ทั้งยังมีรอยยับอยู่หลายแห่ง
ปกติกู้เหรินสง่างามขนาดนั้น เสื้อสูทของเขาก็เรียบกริบอยู่เสมอ แล้วจะเคยมีสภาพน่าอนาถเช่นนี้เสียที่ไหน? ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอแท้ ๆ