บทที่ 393 ละโมบไม่รู้จักพอ

บทที่ 393 ละโมบไม่รู้จักพอ

หลี่รุ่ยถูกจ้องจนขนลุกซู่ ได้แต่ยิ้มเจื่อนพลางเอ่ยว่า “พวกคุณจ้องผมแบบนี้ทำไมกันครับ”

หม่าเซ่าเทียนส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “นายคงไม่ได้จะบอกว่านี่ก็เป็นเพราะโชคช่วยอีกหรอกนะ ครั้งเดียวพอบอกว่าเป็นโชคช่วยได้ แต่ครั้งที่สองนายยังจะบอกว่าเป็นโชคช่วยอีก ฉันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด!”

จินเหวินซานก็เอ่ยเช่นกันว่า “หลี่รุ่ยเอ๋ยหลี่รุ่ย ถ้านี่เป็นโชคช่วยจริง โชคของนายก็คงจะดีเกินไปหน่อยแล้วมั้ง อย่างไรฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน”

ส่วนจิงรั่วไห่พึมพำว่า “ของแท้จริง ๆ หรือนี่... ของแท้ที่ซื้อมาด้วยเงินสองแสนห้าหมื่นหยวนเนี่ยนะ ผู้อาวุโสจู่ ถ้าภาพนี้เอาขึ้นประมูล จะประเมินราคาได้สักเท่าไรครับ”