บทที่ 392 โชคชะตาฝืนสวรรค์

บทที่ 392 โชคชะตาฝืนสวรรค์

หม่าเหวินเซวียนยืนมองหลี่รุ่ยซื้อภาพวาดอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ รอจนชายวัยกลางคนจากไป เธอจึงถามว่า “ภาพวาดนี้มีปัญหาใช่ไหม”

หลี่รุ่ยยิ้ม “พี่ดูออกด้วยเหรอ”

“ฉันไม่ใช่คนโง่นี่ ท่าทีช่วงหลังของหลิ่วเหยียนผิดปกติมาก นายดูสีหน้าเขาสิ ทรมานเหมือนถูกเฉือนเนื้อออกไปอย่างนั้น” หม่าเหวินเซวียนเอ่ย

หลี่รุ่ยพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “เขาถูกเฉือนเนื้อจริง ๆ ครับ แถมยังก้อนใหญ่เบ้อเร่อเสียด้วย ถ้าผมเป็นเขา คงนอนไม่หลับไปเป็นเดือนแน่”

หม่าเหวินเซวียนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

หลี่รุ่ยเอ่ยว่า “ภาพนี้ไม่ได้เป็นของปลอมเลย แต่เป็นของแท้ครับ”

หม่าเหวินเซวียนเบิกตากว้าง เอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อว่า “แล้วทำไมเขาถึงบอกว่า... ฉันเข้าใจแล้ว!”