ตอนที่ 97 เสิ่นเยวี่ยร่วมเดินทางกลับไปสะสางปัญหา

"คุณจะกลับไปด้วยกันกับฉันจริงเหรอคะ คุณไม่มีวันลาแล้วไม่ใช่เหรอ" ตอนแรกอวี๋ซือหยาคิดว่าที่เสิ่นเยวี่ยพูดว่า "พวกเรากลับกันเถอะ" เป็นแค่คำพูดลอย ๆ เท่านั้น ใครจะรู้ว่าพอกลับมาถึงห้องพัก ตอนจัดข้าวของ เขาก็เก็บเสื้อผ้าของตัวเองใส่ลงในกระเป๋าด้วย

เสิ่นเยวี่ยหันหลังรูดซิปกระเป๋า จากนั้นวางกระเป๋าไว้ข้าง ๆ แล้วหันกลับมาลูบศีรษะของอวี๋ซือหยาพลางกล่าวว่า "ช่วงนี้ไม่มีภารกิจ ผมจะขอลาเพิ่มอีกสิบวัน ใช้วันลาเยี่ยมญาติของปีนี้ล่วงหน้าไปเลย แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ตอนปีใหม่ผมคงไม่มีเวลาได้กลับบ้านไปอยู่ฉลองปีใหม่กับพวกคุณแล้ว ขอโทษด้วยนะ!"

อวี๋ซือหยานึกในใจว่า ต่อให้ตอนนี้คุณไม่ลา ตอนปีใหม่ก็กลับไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ

"สะดวกหรือเปล่าคะ ถ้าไม่สะดวก ฉันกลับคนเดียวก็ได้ ฉันจัดการได้ค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยย่อตัวลงตรงหน้าเธอ สองมือประคองใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา เอาหน้าผากแตะหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า "ผมรู้ว่าคุณทำได้ แต่ผมเป็นห่วงคุณ ผมอยากอยู่ข้าง ๆ คุณ อีกอย่าง บางเรื่องให้ผมออกหน้าจะเหมาะสมกว่า รอผมนะ ผมจะไปจัดการเรื่องรถแล้ววานคนช่วยซื้อตั๋วรถไฟ อีกเดี๋ยวก็ออกเดินทางกันแล้ว คุณอาบน้ำแล้วกินอะไรรองท้องก่อนเถอะ"

"ค่ะ" อวี๋ซือหยายกมุมปากฝืนยิ้มให้เขาเล็กน้อย

เวลาบีบคั้น เสิ่นเยวี่ยคลอเคลียหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนจะปล่อยมือแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทำธุระ

เหลือเพียงอวี๋ซือหยานั่งอยู่คนเดียวในห้องพัก ไฟโทสะยังไม่มอดดับลง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เธอก็โมโหจนแน่นอก