ตอนที่ 98 เสิ่นเยวี่ยออกโรงรับอวี๋เซียงเซียงไปดูแล

"พี่..." เซียงเซียงพุ่งพรวดออกมาเหมือนแมงเม่าบินเข้ากองไฟ เธอโผเข้ากอดอวี๋ซือหยาไว้แน่น ซุกหน้าลงกับอกพี่สาวแล้วร้องไห้โฮออกมา

ไม่เจอกันเพียงไม่กี่วัน เด็กสาวที่เคยดูสดใสกลับผอมลงไปถนัดตา ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตก เส้นผมยุ่งเหยิง สภาพดูน่าเวทนายิ่งนัก

อวี๋ซือหยาปวดใจเป็นที่สุด มือหนึ่งโอบไหล่น้องสาว อีกมือตบหลังเบาๆ พลางเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เอาละ เซียงเซียง ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว พี่มารับเธอกลับบ้านแล้ว"

ผ่านไปครู่ใหญ่ อารมณ์ของอวี๋เซียงเซียงถึงค่อยๆ สงบลง เสียงร้องไห้แผ่วลง เหลือเพียงเสียงสะอึกสะอื้น

"เซียงเซียง เช็ดหน้าเช็ดตาก่อนเถอะ" เสิ่นหงอิงยื่นผ้าขนหนูเปียกผืนหนึ่งมาจากด้านหลัง

อวี๋ซือหยารับมาดูจึงจำได้ว่าเป็นผ้าขนหนูที่เธอใช้บนรถไฟ เมื่อหันไปก็เห็นเสิ่นเยวี่ย เขาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะยื่นกระติกน้ำทหารส่งมาให้ "เพิ่งล้างมา ใส่น้ำบาดาลไว้ครับ"

เวลานี้ไม่มีแก่ใจจะคิดอะไรมาก อวี๋ซือหยารับผ้าขนหนูมาช่วยเช็ดหน้าตาที่เลอะเทอะเป็นแมวด่างของเซียงเซียงให้สะอาด จากนั้นก็ยัดกระติกน้ำทหารใส่มือเด็กสาว "ดื่มน้ำก่อนนะ"

เซียงเซียงสะอื้นเบาๆ รับกระติกน้ำทหารมาจิบน้ำทีละอึกเล็กๆ

อวี๋ซือหยาส่งผ้าขนหนูคืนให้เสิ่นเยวี่ย แล้วใช้นิ้วมือต่างหวี สางผมของเซียงเซียงให้เรียบร้อยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะใช้หนังยางมัดไว้

"เรียบร้อย เซียงเซียงของพวกเรากลับมาเป็นสาวน้อยน่ารักแสนสวยแล้ว" อวี๋ซือหยาพยุงน้องสาวให้ลุกขึ้น