ตอนที่ 96 ความทุกข์ใจกลางดึกของเสิ่นเยวี่ย

ราตรีมืดมิดดั่งผืนม่านสีดำทึบคลี่คลุมไปทั่วทุกทิศ บนฟ้าไร้ดาวแม้แต่ดวงเดียว บรรยากาศมืดทะมึน มีเพียงประกายไฟสีแดงก่ำจุดหนึ่งที่สว่างวาบและเลือนหายสลับกันไปในความมืด

ทันใดนั้น แสงไฟฉายลำหนึ่งก็ส่องวูบเข้ามา

เสิ่นเยวี่ยยกมือขึ้นบังแสงจ้าที่สาดเข้ามาอย่างกะทันหัน หรี่ตามองผู้มาเยือน

เมื่อเจิ้งฉางเซิ่งมองเห็นชัดเจนว่าเป็นเขา จึงดับไฟฉาย เดินเข้ามาพลางเอ่ยขึ้น "ฉันก็นึกว่าใครที่ไหน ดึกดื่นค่อนคืนไม่หลับไม่นอนมายืนสูบบุหรี่อยู่ใต้ตึก กลิ่นบุหรี่คลุ้งขนาดนี้ นายสูบไปกี่มวนแล้วเนี่ย"

เสิ่นเยวี่ยกดปลายบุหรี่ลงกับลำต้นของต้นไม้ตรงหน้า ดับไฟจนมอดสนิท แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "นายมาทำไม"

เจิ้งฉางเซิ่งไม่ตอบ แต่กลับใช้สายตามองสำรวจร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่ในความมืดอย่างจับผิด "ทะเลาะกับน้องสะใภ้มาหรือไง"

เสิ่นเยวี่ยไม่อยากเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง เขาล้วงซองบุหรี่ออกมา ดึงบุหรี่มวนหนึ่งยื่นให้เจิ้งฉางเซิ่ง พลางตอบสั้นกระชับ "เปล่า"

เจิ้งฉางเซิ่งรับบุหรี่ไปเหน็บไว้ที่หู จากนั้นก็ยกแขนขึ้นคล้องคอเสิ่นเยวี่ย วางท่าทางเหมือนคนที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อน "ยังจะปากแข็งอีก เมียอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาตั้งไกล ถ้าไม่ได้ทะเลาะกัน ดึกดื่นป่านนี้ไม่กอดเมียนอน นายจะลงมาสูบบุหรี่แก้กลุ้มอยู่ใต้ตึกทำไม"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจับได้ไล่ทัน เสิ่นเยวี่ยจึงปิดปากเงียบสนิท