ตอนที่ 95 การพบกันอีกครั้งที่สถานีรถไฟ

การเดินทางในยุคนี้ช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย โดยเฉพาะการเดินทางไกล ยิ่งไม่ใช่เรื่องง่าย

อวี๋ซือหยายังนับว่าโชคดี มีพานหย่งคังกับสหายที่สถานีรถไฟช่วยยกของ อีกทั้งยังอาศัยเส้นสายซื้อตั๋วตู้นอนมาได้หนึ่งใบ แต่ถึงอย่างนั้น ตอนเบียดขึ้นรถไฟมาได้ อวี๋ซือหยาก็เหงื่อท่วมตัวอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ในโบกี้ตู้นอนก็ยังมีผู้โดยสารนั่งกันอยู่ เพียงแต่เมื่อเทียบกันแล้วไม่แออัดเท่าโบกี้ตู้นอนธรรมดา รถไฟขบวนเขียวในยุคนี้แล่นช้า ถึงสถานีไหนก็จอด ทั้งยังไม่มีเครื่องปรับอากาศ แม้แต่พัดลมไฟฟ้าสักตัวก็ไม่มี อากาศช่วงเดือนเจ็ดเดือนแปด บนรถไฟทั้งอบอ้าวทั้งร้อนจัด ทำได้เพียงเปิดหน้าต่างรับลมธรรมชาติคลายร้อน พัดในมือของทุกคนจึงไม่เคยได้หยุดโบก

หลังนั่งมาร่วมสี่สิบกว่าชั่วโมง ในที่สุดอวี๋ซือหยาก็เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางในยามพลบค่ำของวันที่สาม

รถไฟแล่นเข้าเทียบชานชาลาและค่อยๆ จอดสนิท บรรดาผู้โดยสารต่างพากันถือสัมภาระเดินลงจากขบวนรถด้วยความตื่นเต้น ริมชานชาลามีคนมารอรับอยู่ไม่น้อย

จวนจะค่ำแล้ว แสงสว่างเริ่มมืดสลัวลงเรื่อยๆ อวี๋ซือหยากวาดตามองทีละคน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเสิ่นเยวี่ย เธอรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง หรือว่าเสิ่นเยวี่ยจะยังไม่ได้รับโทรเลขของหงอิง ถ้าอย่างนั้นตัวคนเดียวจะขนของมากมายขนาดนี้ไปได้อย่างไร

ด้วยความที่ข้าวของมีเยอะ อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้ไปเบียดแย่งกับใคร รอจนผู้โดยสารส่วนใหญ่ลงจากรถไปหมดแล้ว เธอถึงค่อยหยิบกระเป๋าสะพายติดตัวเตรียมจะลงรถอย่างช้าๆ