ตอนที่ 87 อวี๋ซือหยาเจรจาธุรกิจกับผู้อำนวยการถัง

แม้ผู้อำนวยการถังจะไม่ได้แสดงอาการเสียกิริยาเหมือนติงซุ่น แต่เห็นได้ชัดว่าเขาก็ตกใจไม่น้อย มือลูบขอบแก้วน้ำไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ผ่านไปหลายวินาทีกว่าอารมณ์จะสงบลงได้ เขามองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย "ผู้จัดการอวี๋คิดว่าแบบนี้เหมาะสมเหรอครับ"

บนขบวนรถไฟของพวกเขามีการเร่ขายข้าวของและอาหารอยู่จริง อีกทั้งยังมีตู้โดยสารที่เป็นตู้เสบียงไว้บริการอาหารแก่ผู้โดยสาร รวมถึงมีการร่วมมือกับสถานประกอบการบางแห่งอยู่แล้ว ทว่าโรงงานที่พวกเขาร่วมมือด้วยล้วนเป็นโรงงานขนาดใหญ่ ไม่เคยเลือกโรงงานเล็กๆ ที่มีคนแค่ไม่กี่ร้อยคนเลยสักครั้ง ไม่ใช่ว่าเขาดูถูกเป็ดชิงเหอ แต่โรงงานแห่งนี้ห่างชั้นกับหน่วยงานที่เคยร่วมงานกันมามากเกินไปจริงๆ

อวี๋ซือหยารู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ง่าย ในเมื่ออีกฝ่ายคือพี่ใหญ่รถไฟซึ่งเป็นกำลังหลักของการขนส่งในยุคนี้ หากเธอเอ่ยปากแล้วเขายอมตกลงทันที นั่นสิถึงจะแปลก

"ผู้อำนวยการถัง คิดว่าไม่เหมาะสมตรงไหนคะ" อวี๋ซือหยามองเขาด้วยท่าทีถ่อมตนและจริงจัง

ผู้อำนวยการถังเองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปชั่วขณะ

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา อวี๋ซือหยาก็รู้ทันทีว่าในใจเขาไม่ได้มีจุดคัดค้านเป็นชิ้นเป็นอัน เพียงแต่ปักใจเชื่อล่วงหน้าไปแล้วว่าเป็ดชิงเหอไม่เหมาะสม