ตอนที่ 63 คำขู่สุภาพของเสิ่นเยวี่ยที่ทำเอาขวัญผวา

อวี๋ต้าชิ่งถูกลากมาจนถึงสุดทางเดิน

พอหลุดจากการควบคุมของเสิ่นเยวี่ยได้ เขาก็ตวาดอย่างดุร้ายทันที "เสิ่นเยวี่ย แกคิดจะทำอะไรวะ ไม่มีขื่อไม่มีแปแล้วหรือไง ฉันเป็นพ่อตาแกนะ แกกล้าลงไม้ลงมือกับฉัน ยังอยากใส่เครื่องแบบทหารอยู่อีกไหม!"

เสิ่นเยวี่ยถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ปัดมือไปมาเหมือนเพิ่งแตะของสกปรก มุมปากประดับรอยยิ้มดูเป็นมิตร "พ่อเข้าใจผิดแล้วครับ พ่อเป็นผู้อาวุโส ผมจะกล้าทำอะไรพ่อได้ยังไง!"

ได้ยินแบบนี้ อวี๋ต้าชิ่งก็นึกว่าขู่เสิ่นเยวี่ยได้อยู่หมัด กู้หน้ากลับมาได้บ้าง จึงปั้นหน้าขรึมพูดว่า "รู้ก็ดีแล้ว มีที่ไหนมาลงไม้ลงมือกับผู้ใหญ่ฮะ"

เสิ่นเยวี่ยยังคงท่าทีอารมณ์ดีเหมือนเดิม "ไม่มีแน่นอนครับ พ่อวางใจได้เลย ผมไม่ทำอะไรพ่อแน่ พ่อจะได้กลับชนบทไปอย่างปลอดภัย ตอนมาเป็นยังไง ตอนกลับก็ยังเป็นอย่างนั้น แต่ได้ยินมาว่าพี่ใหญ่ทำงานอยู่ในอำเภอ ตอนไปทำงานกลับบ้านถ้าเกิดบังเอิญเจอนักเลงอันธพาลขึ้นมา มันก็พูดยากนะ พ่อว่าจริงไหมครับ"

อวี๋ต้าชิ่งเข้าใจความหมายที่เขาบอกใบ้ เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "แก... แกกล้าขู่ฉันเรอะ"

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันครับ" เสิ่นเยวี่ยยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง จากนั้นก็พลันมองไปทางด้านหลังของอวี๋ต้าชิ่ง ยิ้มแย้มแจ่มใสแล้วเดินปรี่เข้าไปหา "พี่ใหญ่มาแล้วหรือครับ..."

อวี๋กั๋วฮุยเพิ่งไปเข้างานก็ได้ยินข่าวว่าน้องสาวคนโตที่เก่งกาจที่สุดของบ้านถูกคนตีจนต้องเข้าโรงพยาบาล จึงรีบขอลาหยุดแล้ววิ่งโร่มา ยังไม่ทันก้าวพ้นบันไดก็เห็นเสิ่นเยวี่ยเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น