ตอนที่ 62 ลอบทำร้ายกลางทางเปลี่ยว เสิ่นเยวี่ยเข้าช่วยทัน

ปลายเดือนพฤศจิกายน ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ลมหนาวพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เสิ่นเยวี่ยดึงเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ให้กระชับเข้ากับตัว เร่งฝีเท้าสาวเท้ามุ่งหน้ากลับบ้าน

ตลอดช่วงเวลาที่พักฟื้นและลางานนี้ เขาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ นอกจากจะไปลอกสมุดจดที่จุดเยาวชนลงชนบทแล้ว บางครั้งก็ยังออกไปพบปะเพื่อนฝูงด้วย สหายร่วมรบที่อายุมากกว่าเขาหลายคนปลดประจำการแล้วย้ายงานมารับราชการท้องถิ่น เขาจึงฉวยโอกาสนี้ไปเยี่ยมเยียนเพื่อสานสัมพันธ์เส้นสายเอาไว้ เผื่อว่าวันไหนที่ตนเองปลดประจำการบ้างจะได้พอใช้ประโยชน์ได้ หากถอยไปอีกก้าว แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้ประโยชน์ แต่ต่อไปหากอวี๋ซือหยากับน้องชายและน้องสาวต้องการความช่วยเหลือ ก็แค่ทักทายไปคำเดียวก็พอจะหาคนพึ่งพาได้

เพราะสหายร่วมรบของเขาหลายคนย้ายงานไปอยู่ตามหน่วยงานรัฐอย่างกรมความมั่นคงสาธารณะ กรมป่าไม้ กรมดับเพลิง สำนักสรรพากร ฯลฯ และในจำนวนนั้นคนที่ไปอยู่กรมความมั่นคงสาธารณะมีมากที่สุด ไม่ว่าต่อไปอวี๋ซือหยาหรือเสิ่นเจี้ยนตงจะทำมาค้าขาย ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องติดต่อกับหน่วยงานพวกนี้ หากมีคนรู้จักย่อมติดต่อธุระการงานได้สะดวกกว่า

วันนี้เขาไปเยี่ยมสหายร่วมรบคนหนึ่งที่ถูกจัดสรรไปอยู่กรมความมั่นคงสาธารณะ สมัยก่อนทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันในกองทัพ ทั้งยังเคยพักห้องเดียวกัน วันนี้กว่าจะได้พบหน้ากันไม่ใช่เรื่องง่าย จึงนั่งคุยกันเพลินไปหน่อย จนพลาดรถโดยสารเที่ยวบ่ายที่จะกลับไปชนบท