ตอนที่ 46 ติดป้ายตามหารถบรรทุกมือสอง

ไข่ไม่อาจวางไว้ในตะกร้าใบเดียวได้ ตอนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงกำลังขาดแคลนรถอย่างหนัก อวี๋ซือหยาจึงไม่อาจฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ลู่หมิงฮุ่ยเพียงทางเดียว ขืนหัวหน้าของอีกฝ่ายไม่อนุมัติขึ้นมา คงกลายเป็นดีใจเก้อไปเปล่าๆ

ดังนั้นพอแยกย้ายกับลู่หมิงฮุ่ยตอนเที่ยงแล้ว อวี๋ซือหยาก็รี่ตรงไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองเพื่อตามหาเมิ่งหลานต่อทันที

ทุกคนต่างคุ้นเคยสนิทสนมกันดีแล้ว เมิ่งหลานจึงเชิญเธอเข้ามานั่งในห้องทำงาน แล้วชวนคุยสารทุกข์สุกดิบ "มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมไม่แวะไปนั่งเล่นที่บ้านบ้างล่ะ แม่ฉันเพิ่งบ่นคิดถึงเธออยู่เมื่อสองวันก่อนนี้เอง"

ฐานะทางบ้านของเมิ่งหลานจัดว่าดี เครื่องใช้ไฟฟ้ามีครบครัน เธอเดินไปนั่งลงหลังโต๊ะทำงานพลางยิ้มแล้วพูดว่า "คงกำลังยุ่งเรื่องที่ได้ออกทีวีอยู่สินะ ตอนเห็นเธอโผล่มาในทีวี ทำเอาพวกเราตกใจกันหมดเลย น่าเสียดายที่วันนั้นแม่ฉันแวะไปคุยเล่นที่บ้านข้างๆ เลยไม่ได้ดู พอกลับมารู้เรื่องเข้าก็บ่นเสียดายยกใหญ่"

อวี๋ซือหยานึกถึงท่าทางบ่นเสียดายของหญิงชราตระกูลเถียนแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ "ฉันเองก็ประหลาดใจเหมือนกันค่ะ พูดถึงเรื่องนี้ก็ต้องขอบคุณผู้จัดการเมิ่งด้วยนะคะที่ช่วยเป็นสะพานเชื่อมให้ ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่มีโอกาสได้รู้จักกับสหายลู่หมิงฮุ่ย และพวกเราก็คงไม่ได้ออกทีวี ผู้จัดการเมิ่งนี่เป็นผู้มีพระคุณคนสำคัญของคอมมูนเราเลยนะคะ"