ตอนที่ 45 จัดฉายหนังส่งท้ายปีให้ชาวบ้าน

กระแสตอบรับเรื่องได้ออกโทรทัศน์ในหมู่สมาชิกคอมมูนนั้นเกินความคาดหมายของอวี๋ซือหยาไปไกลมาก

ช่วงสองสามวันนั้น ทั้งคอมมูนจมอยู่ในความยินดีปรีดาที่ได้ออกโทรทัศน์ เดินไปทางไหนก็มีแต่คนคุยเรื่องนี้ โดยเฉพาะสหายคนที่ถูกถ่ายติดออกจอโทรทัศน์ ตื่นเต้นยิ่งกว่าได้โบนัสสิ้นปีเสียอีก เจอหน้าใครก็เล่าว่าตัวเองได้ออกโทรทัศน์อย่างไร

ไม่กี่วันต่อมา ไม่เพียงแต่กระจายไปทั่วคอมมูนของพวกเขา แม้แต่คอมมูนข้างเคียงหลายแห่งก็รู้เรื่องนี้กันหมด พากันอิจฉาตาร้อนเป็นแถว

ไม่ใช่แค่สมาชิกคอมมูนธรรมดา แม้แต่พวกเจ้าหน้าที่คอมมูนเวลาเอ่ยถึงเรื่องนี้ก็ยังยืดอกภาคภูมิใจ ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าหน้าที่ที่เคยมีอคติกับอวี๋ซือหยาอยู่บ้าง พอเห็นหน้าเธอก็ยังยิ้มแย้มทักทายเรียกว่า "หัวหน้าอวี๋" อย่างสนิทสนม เลขาฯ เฝิงยิ่งเสียดายหนัก บ่นอุบว่าทำไมไม่ไปเช่ากล้องถ่ายรูปจากในอำเภอมาถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกสักสองสามภาพ

อวี๋ซือหยาได้ยินเขาบ่นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบก็ขำไม่หยุด ทว่าเรื่องนี้กลับจุดประกายความคิดบางอย่างให้เธอ แม้ว่าตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ทางวัตถุของทุกคนจะอัตคัด แต่ชีวิตทางจิตวิญญาณยิ่งขาดแคลนจนแทบจะเป็นศูนย์ ความต้องการประเภทนี้เมื่อถูกกดทับไว้ไม่ได้แปลว่าจะสูญหายไป ตรงกันข้ามมันกลับยิ่งกระตุ้นให้ผู้คนโหยหาชีวิตทางจิตวิญญาณอย่างแรงกล้า