ตอนที่ 47 เบาะแสรถบรรทุกจากโรงงานผลิตยา

พอเข้าสู่เดือนสิบสอง ฟาร์มเพาะเลี้ยงก็ยิ่งยุ่งวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ โรงงานและเหมืองแร่หลายแห่งที่เคยสั่งซื้อของฝากวันตรุษจีนไปเมื่อปีก่อนต่างโทรมาสั่งจองของต่อ ซ้ำยังมีใบสั่งซื้อใหม่อีกเป็นขบวน ทั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงยุ่งเหยิงจนหัวหมุน แทบจะส่งของทุกสองสามวัน ขอบเขตการส่งมอบสินค้าก็ขยายจากระดับอำเภอและเมืองมณฑลไปยังอำเภอและเมืองข้างเคียงอีกหลายแห่ง

ใบสั่งซื้อที่เพิ่มขึ้นและการขยายพื้นที่จำหน่ายย่อมหมายถึงการขนส่งที่ต้องเพิ่มตาม นอกจากบริษัทขนส่งประจำมณฑลแล้ว อวี๋ซือหยายังติดต่อไปยังทีมขนส่งประจำอำเภอ โดยให้อีกฝ่ายช่วยส่งของสำหรับใบสั่งซื้อในตัวอำเภอและอำเภอข้างเคียง ส่วนพื้นที่ที่ไกลออกไปและมีปริมาณสั่งซื้อไม่มากนัก อวี๋ซือหยาก็จัดให้ส่งทางไปรษณีย์ ถึงกระนั้นก็ยังมีบางครั้งที่หารถไม่ได้จนต้องเลื่อนเวลาส่งของอยู่บ่อยๆ

เรื่องนี้ยิ่งตอกย้ำความสำคัญของการมีรถยนต์เป็นของตัวเอง น่าเสียดายที่เวลาล่วงเลยมานานขนาดนี้ กลับมีโทรศัพท์โทรเข้ามาเพียงสายเดียว เป็นโรงทรายริมแม่น้ำแห่งหนึ่งที่มีรถบรรทุกจอดทิ้งไว้คันหนึ่ง ทว่าใช้งานมาสิบกว่าปีแล้ว สภาพรถไม่ได้ดีไปกว่าของบริษัทขนส่งเลยแม้แต่น้อย อวี๋ซือหยาจึงปฏิเสธไปตามระเบียบ

เมื่อเห็นว่าใกล้วันสิ้นปีเข้าไปทุกที แต่โทรศัพท์ไม่เคยดังขึ้นอีกเลย อวี๋ซือหยาก็กะดูแล้วว่าการจะหวังชุบมือเปิบซื้อรถมือสองคงเป็นไปไม่ได้ เธอทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับการหาเงินเพื่อซื้อรถใหม่แทน

ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากเมิ่งหลาน

"สวัสดีค่ะ ผู้จัดการเมิ่ง"