เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Minibunny
วันนี้เป็นวันที่เปิดโลกทัศน์ของเขาเสียจริง เริ่มจากอวี๋ซือหยาเอ่ยปากขอกำลังเสบียงทีเดียวหลายแสนจิน ตามด้วยสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลจะมาสัมภาษณ์คอมมูนหงอวิ๋น ได้ออกโทรทัศน์เชียวนะ คิดดูว่าโทรทัศน์ในคอมมูนของพวกเขารวมกันแล้วยังนับนิ้วข้างเดียวได้เลย ชาตินี้เขาอาจจะมีโอกาสได้โผล่หน้าออกโทรทัศน์กับเขาบ้าง นี่เป็นเรื่องที่เมื่อก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน
อวี๋ซือหยารู้สึกขบขัน "เลขาฯ เฉียน เมื่อกี้คุณก็ได้ยินที่ฉันคุยกับหัวหน้าแผนกเมิ่งแล้วไม่ใช่เหรอคะ เรื่องแบบนี้จะมีหลอกกันได้ยังไง"
นั่นก็จริง เลขาฯ เฉียนมองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น แม่หนูคนนี้ทำไมถึงเก่งกาจขนาดนี้นะ เขานึกว่าตัวเองให้ความสำคัญกับแม่หนูคนนี้มากพอแล้ว ผลคือจู่ๆ เธอก็เล่นไม้นี้ขึ้นมาอีก เหล่าเฝิงรู้เรื่องพวกนี้บ้างไหมเนี่ย เป็นผู้นำของเธอ หัวใจต้องแข็งแรงพอจริงๆ
แต่ถ้าคิดดูดีๆ แล้ว เหล่าเฝิงนั่นแหละที่ได้เปรียบไปเต็มๆ คาดว่าอีกไม่เกินสองปี เขาก็คงได้ย้ายไปประจำที่อำเภอแล้วล่ะมั้ง ติดแหง็กอยู่ที่เดิมมาสิบกว่าปี เพียงแค่มีลูกน้องมือฉมังเพิ่มมาคนเดียว เหล่าเฝิงก็ถึงกับทะยานขึ้นสู่ที่สูงได้ เลขาฯ เฉียนเริ่มอิจฉาตาร้อนขึ้นมา ความคิดที่เคยมอดไปแล้วก็ผุดขึ้นมาใหม่อีก เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ได้ ก็มาเป็นคนในครอบครัวเสียสิ เป็นผู้นำน่ะมันแค่ชั่วคราว แต่เป็นพ่อสามีน่ะมันตลอดชีวิตนะ
"เอ่อ หัวหน้าอวี๋ สำนักการคลังอยู่ตรงข้ามเยื้องๆ กันนี่เอง เดินแค่ไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว พวกเราแวะไปดูกันหน่อยเถอะ"