ตอนที่ 43 อยากรวยต้องสร้างทางก่อน

"เธอ... เธอ... จะให้ฉันพูดยังไงกับเธอดี ใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!" พอพวกเลขาฯ เหมยเพิ่งจะกลับไป เลขาฯ เฝิงก็เรียกอวี๋ซือหยาเข้าไปคุยในห้องทำงานตามลำพัง "เธอดูเธอสิ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่ปรึกษาฉันสักคำ คิดจะทำอะไรก็ทำตามใจ ยังดีที่เลขาฯ เหมยท่านใจกว้าง ไม่ได้ว่าอะไรเธอ!"

อวี๋ซือหยาหัวเราะแหะ ๆ "เลขาฯ เฝิงคะ จังหวะมันได้พอดีนี่คะ โอกาสหายากแบบนี้ ฉันก็เลยแค่พูดเปรยไปประโยคเดียว ไม่อย่างนั้นคราวหน้าจะได้เจอเลขาฯ เหมยอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทางแค่ช่วงบ้านเรามันก็ไม่ได้สัญจรสะดวก ถ้าสร้างไปถึงตัวอำเภอได้ ต่อไปพวกเราทุกคนไปมาหาสู่กันก็สะดวกขึ้นเยอะ คุณว่าจริงไหมล่ะคะ"

เลขาฯ เฝิงไม่รู้จะพูดยังไงกับเธอดี "แค่พูดเปรยไปประโยคเดียวเรอะ นี่เรียกว่าประโยคเดียวเหรอ ในงานมีแต่เธอคนเดียวนั่นแหละที่พูดมากที่สุด"

อวี๋ซือหยาทำหน้าตาน่าสงสารมองเขา "ก็เลขาฯ เหมยบอกให้ฉันพูดเองนี่คะ"

เลขาฯ เฝิงไม่หลงกลมุกนี้ของเธอ "นิสัยเธอเป็นยังไงมีหรือฉันจะไม่รู้ ไม่ต้องมาเสแสร้งต่อหน้าฉันเลย คราวหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ห้ามตัดสินใจเองตามอำเภอใจเด็ดขาด ปรึกษากันให้ดีก่อน แล้วฉันจะเป็นคนไปเสนอที่อำเภอเอง เธออย่าทำอะไรบุ่มบ่าม"

อวี๋ซือหยาหุบสีหน้าน่าสงสารลง แล้วฉีกยิ้มเบิกบานพูดว่า "ได้ค่ะ ต่อไปฉันจะฟังเลขาฯ เฝิงทุกอย่างเลย เลขาฯ เฝิงอย่าเพิ่งโกรธเลยนะคะ ตอนนี้ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรไม่ใช่เหรอคะ เลขาฯ เหมยท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ไม่ถือสาหาความกับฉันหรอกค่ะ อย่างมากที่สุดก็แค่ไม่รับข้อเสนอของฉันเท่านั้นเอง"