ตอนที่ 38 ปรุงรสชาติใหม่และคัดเลือกคนงาน

"เป็นยังไงบ้าง" อวี๋ซือหยาถามคนงานหญิงที่กำลังช่วยชิม

คนงานหญิงคนหนึ่งเผ็ดจนปากแดงแจ๋ "อร่อยก็อร่อยอยู่หรอกค่ะ แต่เผ็ดเกินไปหน่อย ทว่าถึงจะเผ็ดแค่ไหนก็ยังอยากแทะต่ออยู่ดี"

เมื่อก่อนทำไมเธอถึงไม่เคยรู้เลยนะว่าคอเป็ดมันจะหอมอร่อยขนาดนี้

อวี๋ซือหยายื่นห่อที่ไม่เผ็ดส่งไปให้ "ลองชิมอันนี้ดู อันนี้ไม่เผ็ด"

พอลองชิมแล้วคนงานหญิงก็บอกว่า "หอมค่ะ อร่อยดี แต่ไม่ชวนให้ติดใจจนหยุดไม่อยู่เหมือนแบบเผ็ด"

คนงานหญิงคนอื่นต่างพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้วค่ะ แบบเผ็ดนั่นก็เผ็ดจนแทบทนไม่ไหว ส่วนแบบไม่เผ็ด พอเพิ่งกินแบบเผ็ดไปเมื่อกี้ก็เลยรู้สึกว่ารสชาติจืดชืดไปนิดหนึ่ง"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "งั้นทำแบบลดพริกลงครึ่งหนึ่งเพิ่มอีกรสชาติ เป็นสามรสคือ ไม่เผ็ด เผ็ดน้อย และเผ็ดมาก คราวนี้ไม่ว่าจะชอบกินเผ็ดหรือไม่ชอบ ก็มีตัวเลือกที่ตอบโจทย์ความต้องการของทุกคนในสินค้าเราได้แล้ว"

เสี่ยวหลี่จดประเด็นสำคัญลงไป แล้วชี้ไปที่เนื้ออกเป็ดพลางถาม "แล้วพวกนี้จะทำยังไงดีครับ"

ตอนนี้เครื่องทำไส้กรอกยังวิจัยไม่สำเร็จ ของกองนี้จะทิ้งก็ไม่ได้ กินเองก็กินไม่หมด อวี๋ซือหยาครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "ทำเป็นเนื้อเส้นตากแห้งไปก่อนแล้วกัน บรรจุเป็นซองเล็กๆ เอาไว้ให้เด็กๆ กินเป็นของว่าง"