ตอนที่ 39 เป็ดชิงเหอขายดีจนเกลี้ยงแผง

สิ่งแปลกใหม่ในช่วงแรกย่อมยากที่ผู้คนจะยอมรับ

การเปิดตัวเป็ดชิงเหอก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ในยุคนี้เวลาใครจะซื้อไก่ซื้อเป็ดก็ล้วนซื้อกันทั้งตัว ใครจะว่างมาซื้อทีละถุงเล็กๆ กัน? ซ้ำยังแยกชิ้นส่วนขายแบบนี้อีก อีกทั้งคนที่เคยชินกับความประหยัดจำนวนมากยังรู้สึกว่าราคาแพงเกินไปหน่อย น่องเป็ดข้างเดียวก็ปาเข้าไปตั้งห้าเหมาแล้ว หากเพิ่มเงินอีกสักหนึ่งหรือสองเหมาก็ซื้อเนื้อหมูได้ตั้งหนึ่งชั่ง เอาไปทำของอร่อยกินกันได้ทั้งบ้าน

ดังนั้นตอนที่เป็ดชิงเหอเพิ่งวางขึ้นชั้นวางสินค้า แม้จะมีคนมาเดินห้างสรรพสินค้ามากมาย แต่คนที่ซื้อกลับมีน้อยมาก ไม่มีใครสนใจมาตลอด

จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อน เมิ่งหลานควักกระเป๋าตัวเองซื้อกลับไปให้ลูกทั้งสองคนในบ้าน ปรากฏว่าคืนนั้นกินไม่หมด พอวันรุ่งขึ้นเฉินเฉินจึงพกติดตัวไปแบ่งให้เพื่อนเล่นของตัวเองได้ชิม

อย่างไรเสียก็ยังเป็นเด็ก แต่ละคนมีเงินติดตัวกันแค่ไม่กี่เหมาหรือไม่ก็หนึ่งหยวน ย่อมซื้อมาชิมได้แค่ถุงเล็กๆ พอหย่อนลงกระเพาะคลายความอยากไปได้ประเดี๋ยวเดียวก็หมดเกลี้ยง ยิ่งทำให้รู้สึกอยากกินมากกว่าเดิม ยิ่งทนไม่ได้ยิ่งกว่าตอนไม่เคยกินเสียอีก เด็กๆ จึงพากันกลับไปเซ้าซี้ให้ผู้ใหญ่ในบ้านช่วยซื้อให้

พวกผู้ใหญ่พากันแปลกใจ แม้ทุกวันนี้ข้าวของเครื่องใช้จะไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์ แต่อาหารการกินบ้านพวกเขาก็นับว่าไม่เลว ในแต่ละเดือนก็ได้กินเนื้ออยู่ตลอด ไม่เคยเห็นเจ้าเด็กนี่จะตะกละตะกลามขนาดนี้มาก่อน ด้วยความรู้สึกอยากลอง หลายคนจึงยอมซื้อกลับไปสองสามซอง ให้เด็กกิน ส่วนผู้ใหญ่ก็ขอชิมรสชาติสักคำ