ตอนที่ 28 จัดตั้งทีมขายเป็ดพะโล้อบแห้ง

สำหรับงานขาย คนในชนบทส่วนใหญ่เข้าใจแค่ว่ามันเหมือนพนักงานขายของในสหกรณ์จำหน่าย คือมีหน้าที่ขายของ และด้วยตัวอย่างที่ไม่ค่อยดีของพนักงานขายในสหกรณ์จำหน่ายหรือร้านอาหารของรัฐ ทุกคนจึงคิดไปเองโดยธรรมชาติว่าคนทำงานขายต้องอยู่เหนือกว่าคนอื่น หากพูดให้ตรงไปตรงมาก็คือ คนทำงานขายในยุคนี้ส่วนใหญ่ไม่มีจิตสำนึกในการให้บริการเลยสักนิด

ดังนั้นการสัมภาษณ์ฝั่งสมาชิกคอมมูนจึงง่ายดายมาก ใครที่ถือตัว วางท่าไม่ลง คิดว่างานขายก็แค่ยืนขายของและคนอื่นต้องมาง้อขอซื้อ ล้วนถูกคัดออกทั้งหมด ในที่สุดก็ได้พนักงานขายมาสองคน คนหนึ่งชื่อชวีจื้อเฉิง อีกคนชื่อเสิ่นไอ้กั๋ว อายุราวๆ ยี่สิบถึงสามสิบปี ทั้งคู่เป็นคนหนุ่มที่จบมัธยมต้นและมัธยมปลายมาในช่วงที่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยถูกยกเลิกพอดี เมื่อไม่มีลู่ทางไปต่อจึงได้แต่กลับบ้านมาทำไร่ไถนา

สองคนนี้อาจจะผ่านความยากลำบากมาไม่น้อย บนตัวจึงไม่มีความถือดีหรือหยิ่งยโสแบบที่พวกปัญญาชนบางคนมี ในทางกลับกันพวกเขากลับถ่อมตัวและตั้งใจจริง อีกทั้งยังใจกล้า ช่างพูดช่างเจรจา ถือว่ามีแววไม่น้อยเลยทีเดียว

ส่วนทางฝั่งเยาวชนลงชนบทคัดได้เย่เหมยกับซือลี่ผิง ทั้งสองคนเป็นเหมือนพี่สาวพี่ชายคนโต มีความสุขุม คล่องแคล่วกระฉับกระเฉง และความคิดความอ่านชัดเจน การได้รับเลือกจึงเป็นไปตามความคาดหมาย