ตอนที่ 27 การประชุมด่วนเมื่ออวี๋ซือหยาถูกร้องเรียน

อวี๋ซือหยาก้าวเท้าเข้าไปในห้องประชุมของคอมมูน

ที่เรียกว่าห้องประชุม แท้จริงแล้วซอมซ่ออย่างยิ่ง เป็นเพียงห้องขนาดพอๆ กับห้องเรียนห้องหนึ่ง ตรงกลางวางโต๊ะยาวตัวเก่า รอบๆ มีเก้าอี้ตั้งไว้ เหล่าเจ้าหน้าที่ของคอมมูนนั่งกระจายกันอยู่รอบโต๊ะ ล้อมกันเป็นรูปวงรี

อวี๋ซือหยากวาดสายตามองคร่าวๆ รอบหนึ่ง เลขาฯ เฝิง, หัวหน้าแผนกโจว, ผู้อำนวยการเว่ย, หัวหน้าแผนกเสิ่น... รวมๆ แล้วสิบกว่าคน เจ้าหน้าที่คอมมูนล้วนอยู่ที่นี่กันหมด นอกจากตอนประชุมใหญ่แล้ว ก็นับว่ายากที่จะมารวมตัวกันครบครันเช่นนี้ ท่าทางแบบนี้ช่างดูคล้ายกับการขึ้นศาลไต่สวนคดีสามฝ่ายอยู่ไม่น้อย

ตอนที่อวี๋ซือหยาเพิ่งได้รับแจ้ง ในใจรู้สึกไม่สบายใจอยู่จริงๆ เธอถามตัวเองว่าตลอดครึ่งปีมานี้ทำงานอย่างขยันขันแข็งทุกวัน ทุ่มเททั้งความกระตือรือร้นและเรี่ยวแรงทั้งหมดลงไปกับงานนี้อย่างไม่ละอายแก่ใจ แต่กลับต้องมาลงเอยด้วยจุดจบเช่นนี้ ในใจเธอย่อมไม่ยอมรับ

ทว่าระยะเวลาตลอดทางที่เดินจากฟาร์มเพาะเลี้ยงมาถึงคอมมูน ก็เพียงพอให้เธอย่อยสลายอารมณ์ด้านลบเหล่านี้จนหมดสิ้นแล้ว ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป เหมือนอย่างที่เธอพูดกับหูกุ้ยฮวา ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็แค่ฟาร์มเพาะเลี้ยงถูกคนอื่นมาชุบมือเปิบ ส่วนเธอก็ถูกปลดจากตำแหน่ง พริบตาเดียวก็กลับไปสู่จุดเริ่มต้นใหม่ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย อีกไม่ถึงสองปีก็จะฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เธอยังอายุน้อยขนาดนี้ วันหน้ายังมีโอกาสอีกถมเถ ความล้มเหลวชั่วคราวไม่นับเป็นอะไรหรอก