ตอนที่ 23 เป็ดพะโล้อบแห้งส่งกลิ่นหอมทั่วโรงอาหาร

เป็ดพะโล้อบแห้งที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ สีแดงเข้ม หนังและเนื้อหอมกรอบ ชวนให้น้ำลายสอตั้งแต่แรกเห็น

เสิ่นเจี้ยนตงสูดจมูกฟุดฟิด "พี่สะใภ้ พี่ทำอะไรน่ะ หอมจังเลย!"

พี่สะใภ้ของเขาทำอาหารไม่ได้เรื่อง รสมือแย่ยิ่งกว่าเขาเสียอีก เขาเคยแอบคุยกับหงอิงไว้แล้วว่า วันหน้าจะไม่มีทางปล่อยให้พี่สะใภ้เข้าครัวอีกเด็ดขาด ดังนั้นคราวนี้พอเห็นอวี๋ซือหยาวุ่นวายอยู่ในครัว เขาจึงไม่ได้ตั้งความหวังอะไรไว้เลย ไม่นึกเลยว่าเป็ดที่ทำออกมาจะหอมขนาดนี้

เมื่อเห็นท่าทางกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ ของเสิ่นเจี้ยนตง อวี๋ซือหยาก็ขำ "เป็ดพะโล้อบแห้งน่ะ อยากกินล่ะสิ"

เสิ่นเจี้ยนตงตาเป็นประกาย พยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพูดว่า "วันนี้ตัวนี้ให้กินไม่ได้หรอกนะ ไว้วันหลังฟาร์มเลี้ยงเป็ดทำเมื่อไหร่ พี่จะซื้อกลับมาตัวหนึ่ง ให้พวกเราได้ลองชิมกัน"

เรื่องส่วนรวมก็คือเรื่องส่วนรวม เรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัว ของที่ยังไม่ได้จ่ายเงินเธอไม่มีทางเอาเข้าปากเด็ดขาด จะไม่ยอมทิ้งรอยด่างพร้อยให้ตัวเอง

เธอยีหัวเสิ่นเจี้ยนตงทีหนึ่ง ก่อนจะถือเป็ดพะโล้อบแห้งเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าไปที่คอมมูน

"นี่คือเป็ดพะโล้อบแห้งที่เธอว่าเหรอ" หัวหน้าเว่ยสูดดมกลิ่นแล้วเอ่ยสรุป "หอมจริง ดูน่ากินมากทีเดียว"