ตอนที่ 22 ข้อพิพาทเรื่องหอยทากระหว่างสองคอมมูน

เป็นไปตามที่อวี๋ซือหยาคาดการณ์ไว้ พอมีคอมมูนตงเฟิงเป็นหัวหอก ข่าวเรื่องฟาร์มเป็ดของคอมมูนหงอวิ๋นรับซื้อหอยทากก็ยิ่งแพร่กระจายไปไกลขึ้น สมาชิกคอมมูนในละแวกใกล้เคียงพอรู้เรื่องนี้เข้าก็พากันอิจฉาตาร้อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นคนจากคอมมูนตงเฟิงข้ามมาเก็บหอยทากถึงในเขตคอมมูนของตน ยิ่งทำให้ไม่พอใจเข้าไปใหญ่ เรื่องอะไรต้องปล่อยให้หอยทากบนภูเขาของพวกตัวเองถูกคนคอมมูนตงเฟิงเก็บไปขายเอาเงินด้วยเล่า?

ไม่ได้การ จะปล่อยให้คนนอกมาหาเงินก้อนนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด ในเมื่อคอมมูนตงเฟิงยังไปเกาะขบวนคอมมูนหงอวิ๋นเพื่อหาเงินค่าขนมได้ แล้วทำไมพวกตนจะทำไม่ได้บ้างล่ะ? ชาวบ้านจึงพากันไปร้องเรียนกับหัวหน้าหน่วยผลิตย่อยและหัวหน้ากองพลการผลิต ไม่ช้าเรื่องก็ส่งไปถึงระดับคอมมูน

เก็บหอยทากจะขายได้เงินสักเท่าไรกันเชียว? เต็มที่ก็แค่หลักสิบหลักร้อยหยวน ฟังดูเหมือนเยอะ ทว่าคอมมูนหนึ่งมีคนเป็นหมื่น พอหารเฉลี่ยลงหัวคนแล้วจะได้สักเท่าไร จะไปช่วยอะไรได้? ยิ่งกว่านั้นฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงก็ใกล้เข้ามาทุกที ต้องรีบเก็บเกี่ยวพืชผล นี่สิถึงจะเป็นเรื่องใหญ่ พวกเจ้าหน้าที่ของคอมมูนซื่อทงและคอมมูนเฟิงหนิงที่อยู่ติดกันจึงไม่อยากลอกเลียนแบบใครให้เหนื่อยเปล่ากับเรื่องที่แทบไม่มีผลประโยชน์แบบนี้ เพราะหากจัดการไม่ดีมีแต่จะพาเรื่องเดือดร้อนมาใส่ตัว หากทำได้ดีก็ไม่ได้มีความดีความชอบอะไรมากมาย