ตอนที่ 20 เงาอดีตอันขมขื่นและครอบครัวแท้จริง

ลมเดือนเจ็ดหอบเอาไอร้อนพัดมาปะทะใบหน้า ไม่มีความเย็นสบายแม้แต่น้อย มีแต่จะยิ่งกวนให้ใจคนกระวนกระวาย หรือไม่แน่ก็อาจเป็นเพราะในใจเธอกระสับกระส่ายอยู่ก่อนแล้ว มองอะไรก็เลยพานหงุดหงิดไปหมด

อวี๋ซือหยานั่งอยู่ใต้ต้นฮวงฮวยตรงทางเข้ากองขนส่ง เงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่แผดเผาราวกับเปลวไฟบนท้องฟ้า อดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากตอนที่เจอยัยแก่ตระกูลอวี๋ครั้งแรกในชาติก่อน

ใช่แล้ว ตอนที่เธอเจอผู้หญิงคนนี้ครั้งแรก อีกฝ่ายก็เป็นหญิงชราผมหงอกขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ไม่ได้ดูอิ่มเอิบเหมือนตอนนี้ ทว่าดวงตาสามเหลี่ยมคู่นั้นยังคงฉายแววเห็นแก่ได้และความละโมบโลภมากเหมือนเดิมไม่มีผิด

ตอนนั้นเป็นช่วงฤดูร้อนในปีที่สองของการทำงาน ยัยแก่ตระกูลอวี๋บุกไปหาถึงบริษัทเธอ คำแรกที่พูดออกมาคือ "ฉันเป็นย่าของแก พ่อแกป่วย นอนอยู่โรงพยาบาล แกรีบไปเยี่ยมเขาเดี๋ยวนี้"

ก่อนที่ยัยแก่ตระกูลอวี๋จะโผล่มา อวี๋ซือหยาก็เคยคาดเดาและวาดฝันถึงญาติที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนมากมาย พวกเขาตายไปแล้ว ไม่มีใครเลี้ยงดูเลยจำต้องส่งเธอไปสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหรือเปล่า หรือว่าชีวิตของพวกเขาเจอปัญหาหนักหนาสาหัส เลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ไหวจริงๆ ถึงต้องทิ้งเธอไป หรือว่าพวกเขาทำเธอหายโดยไม่ตั้งใจจนเธอต้องระหกระเหินไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ไม่แน่ว่าพวกเขาก็อาจจะกำลังตามหาเธออย่างยากลำบาก เหมือนพ่อแม่ที่ทำลูกหายในทีวีพวกนั้นก็ได้

ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย อวี๋ซือหยาก็รู้ว่าตัวเองเดาผิดทั้งหมด