ตอนที่ 13 ซ่อนอาหารนักก็อุ้มแม่ไก่ไปจัดการที่คอมมูน

เช้าตรู่ อวี๋ซือหยาตื่นขึ้นมาพบว่าในบ้านไม่มีใครอยู่เลยสักคน บรรยากาศเงียบเหงาวังเวง หลังจากแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ เธอก็เดินเข้าไปในครัว เห็นตู้ลิ้นชักที่ใช้เก็บเสบียงถูกล็อกกุญแจไว้ ในกระทะก็ว่างเปล่าสะอาดเอี่ยม ไม่ได้เหลือข้าวไว้ให้เลย

เหอะ คิดจะสั่งสอนตัดไม้ข่มนามเธองั้นสิ

อวี๋ซือหยาเดินออกจากบ้านไปด้วยท่าทีสงบนิ่ง เธอตรงไปยังแปลงที่ดินส่วนบุคคลแล้วเด็ดแตงกวาเนื้อแน่นเต่งตึงมาลูกหนึ่ง นำไปล้างน้ำจนสะอาด พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติทั้งกรอบทั้งฉ่ำน้ำ ช่วยรองท้องไปได้พลาง ๆ

แต่กินแค่แตงกวาคงประทังความหิวได้ไม่นาน อวี๋ซือหยาจึงเดินสำรวจรอบบ้านรอบหนึ่ง แล้วก็พบว่ามีดทุกเล่มในบ้านถูกเก็บไปหมดแล้ว ทั้งมีดทำครัว มีดพร้า มีดเคียว ต่างอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย มีดเคียวยังพอเข้าใจได้ว่าต้องเอาไปทำงานในไร่ แต่มารดามันเถอะ เอามีดทำครัวกับมีดพร้าไปด้วยเพื่ออะไร

อวี๋ซือหยาครุ่นคิดครู่เดียวก็เข้าใจทันที ต้องตั้งใจระแวงเธออยู่แน่ ๆ คนพวกนี้ขนาดข้าวเช้ายังไม่เหลือไว้ให้ อย่าหวังเลยว่าจะไปซื้อเนื้อมาให้เธอกิน คงจะกลัวว่าพอเธอหิวเข้า จะจับอะไรในบ้านเชือดกินตามใจชอบล่ะสิ

ประเมินเธอสูงเกินไปจริง ๆ ตัวเธอเติบโตมาในเมืองตั้งแต่เด็ก แม้แต่ไก่ยังไม่เคยจับ แล้วจะไปกล้าเชือดไก่ได้อย่างไร เจ้าของร่างเดิมเองก็เป็นหญิงสาวบอบบาง ไม่เคยทำงานพรรค์นี้เหมือนกัน เรื่องกินน่ะถนัดนัก แต่เรื่องฆ่าขอไม่ยุ่ง