ตอนที่ 12 แสร้งป่าวประกาศความแสนดีของครอบครัวเดิม

ดวงตะวันคล้อยต่ำทางทิศตะวันตก แสงอาทิตย์อัสดงแผ่คลุมขอบฟ้าดุจพรมผืนใหญ่ตระการตา ย้อมทั่วทั้งหมู่บ้านจนกลายเป็นสีส้มแดงสดใส

ชาวบ้านที่เลิกงานจากทุ่งนาต่างแบกจอบสะพายตะกร้า พูดคุยกันเป็นกลุ่มสองสามคนเดินกลับมา ครั้นมาถึงทางเข้าหมู่บ้านก็เห็นอวี๋ซือหยากำลังเดินทอดน่องไปมาอยู่พอดี

อวี๋ซือหยาร้องทักทายทีละคนตามความทรงจำที่มี "ลุงหก ป้าเชี่ยน พี่สะใภ้ฮวา... เลิกงานกันแล้วเหรอคะ"

"อ้าว ซือหยาหรอกเหรอ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย" ชาวบ้านมองเธอด้วยความสงสารและเห็นใจ

สองหมู่บ้านอยู่ห่างกันไม่ไกล พวกเขาต่างได้ยินเรื่องที่อวี๋ซือหยากลายเป็นแม่ม่ายแล้วทั้งนั้น

อวี๋ซือหยายิ้มบางๆ พลางตอบว่า "กลับมาตอนบ่ายค่ะ แม่เป็นห่วงฉัน ยืนกรานจะไปรับตัวกลับมาให้ได้ บอกว่าจะบำรุงให้เต็มที่ ดูแลร่างกายให้แข็งแรงน่ะค่ะ"

ขุนให้อ้วนแล้วค่อยเชือดน่ะสิ อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ใครบ้างจะไม่รู้เรื่องที่แม่สื่อแวะมาหาที่บ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน สีหน้าของทุกคนที่มองอวี๋ซือหยาจึงเริ่มกระอักกระอ่วนชอบกล

ในหมู่บ้านย่อมมีคนที่ไม่ถูกกันอยู่ ป้าคนหนึ่งที่มีเรื่องระหองระแหงกับบ้านตระกูลอวี๋จึงดัดเสียงถามขึ้น "ซือหยา แล้วพ่อแม่แกเตรียมของอร่อยอะไรไว้บำรุงร่างกายให้ล่ะ"