ตอนที่ 11 ตอกกลับครอบครัวเดิมที่คิดจะมาเอาเปรียบ

"ซือหยา เป็นผู้หญิงจะซื้อบ้านไปทำไม ยังไงช้าเร็วก็ต้องแต่งงานออกไปอยู่ดี!"

"ซือหยา น้องชายแกกำลังจะแต่งงาน ฝ่ายหญิงเขาเรียกร้องบ้านใหม่ แกยกบ้านของแกให้เขาใช้เป็นเรือนหอเถอะ ตัวคนเดียวจะอยู่บ้านหลังใหญ่ขนาดนั้นไปทำไม?"

"ซือหยา สินสอดแต่งงานของน้องแกยังขาดอยู่อีกตั้งแสนกว่า แกต้องช่วยเขานะ บ้านเรามีลูกชายคนเดียวแท้ ๆ ถ้าเขาไม่ได้แต่งงาน บ้านเราก็สิ้นตระกูลกันพอดี!"

"อวี๋ซือหยา นังลูกอกตัญญู! ถ้าไม่มีฉัน แกจะได้ลืมตามาดูโลกไหมฮะ? ถึงไม่ได้เลี้ยงดูแกแล้วมันทำไม! แต่ฉันก็เป็นคนเบ่งแกออกมา ชาตินี้แกติดหนี้บุญคุณฉัน อยากจะตัดขาดความสัมพันธ์กับฉันใช่ไหม ได้สิ โอนบ้านให้น้องชายแกซะ แล้วหลังจากนี้พวกฉันจะไม่มาให้แกเห็นหน้าอีกเลย!"

ใบหน้าของหูกุ้ยฮวาซ้อนทับเข้ากับคนที่อวี๋ซือหยารังเกียจที่สุดในใจ กวนอารมณ์โทสะของเธอให้พลุ่งพล่านจนไม่เหลือความอดทนจะเสวนากับคนพวกนี้อีกต่อไป "พอได้แล้ว! ฉันโตจนป่านนี้แล้ว แค่เงินแค่นี้จะเก็บรักษาเองไม่เป็นเชียวหรือ? ไม่ใช่พวกคุณเองหรอกหรือที่ชอบพูดว่า ลูกสาวแต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้งน่ะ ในเมื่อฉันเป็นน้ำที่สาดทิ้งไปแล้ว พวกคุณยังจะเทียวไล้เทียวขื่อมาหาฉันทำไมนักหนา?"