ตอนที่ 8 ยืมมือกองกำลังพลเรือนทวงของคืน

ชื่อเสียงอันดีงามที่อุตส่าห์ทะนุถนอมประคับประคองมาค่อนชีวิตกลับต้องพังทลายลงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเพื่อนร่วมทีมสุดบื้ออย่างเจ้าสาม เสิ่นต้าเจียงโมโหจนแทบกระอักเลือด

เขารู้สึกได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองมาอย่างเผ็ดร้อน ร้อนผ่าวจนใบหน้าเห่อแดง อยากจะมุดดินหนีไปซ่อนตัวเสียให้พ้นๆ

นาทีนี้เสิ่นต้าเจียงนึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด เขาจะไปเชื่อคำพูดของจูไอ้หัวแล้วโร่มาช่วยห้ามศึกทำไมกัน ไม่ใช่หาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ ไอ้ตัวหายนะอย่างเจ้าสามก่อเรื่องเองก็ควรรับกรรมเองสิ เขาจะแส่มาจุ้นจ้านเพื่ออะไร

เสิ่นต้าเจียงสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสติจนเปล่งเสียงออกมาได้ ฝืนยิ้มแหยพลางเอ่ยขึ้น "เข้าใจผิดกันทั้งนั้น เมื่อสองสามวันก่อนบ้านอวี๋บอกจะพาสือหยากลับไป ไม่มีใครดูแลเด็กสองคนนี้ ฉันกับเจ้าสามเลยปรึกษากันว่าจะรับไป

เสิ่นต้าเจียงสมกับที่เป็นคนเจ้าเล่ห์ที่สุดในบรรดาสามพี่น้อง คิดหาทางรับมือได้อย่างรวดเร็ว แม้จะไม่ใช่แผนที่ฉลาดล้ำเลิศอะไรนัก แต่อย่างน้อยก็ช่วยหาทางลงให้ตัวเองได้

เรื่องนี้อวี๋ซือหยาก็นึกชื่นชมอยู่หรอก เพียงแต่มีความสามารถขนาดนี้ ทำไมไม่เอาไปใช้ดิ้นรนสร้างเนื้อสร้างตัวข้างนอก เอาแต่เก่งแต่เบ่งอยู่ในบ้านมันจะมีประโยชน์อะไร?

ทว่าเธอไม่ได้แฉเสิ่นต้าเจียง แถมยังเออออไปด้วยรอยยิ้มอย่างเข้าขา "ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนพี่เจี้ยนหมิงด้วยนะคะ อ้อ จริงสิคะคุณลุงใหญ่ แม่ไก่บ้านเราก็มีตัวหนึ่งอยู่ที่บ้านลุงใช่ไหมคะ ในเมื่อฉันไม่ย้ายไปไหนแล้ว ก็คงไม่ต้องรบกวนคุณลุงใหญ่ช่วยเลี้ยงให้อีกแล้วค่ะ"