ตอนที่ 7 เสิ่นต้าเจียงออกโรงกอบกู้หน้าตา

เรื่องดีไม่พ้นประตู เรื่องชั่วลือไกลพันลี้ เสิ่นต้าเจียงกำลังทำนาอยู่ในแปลงก็ได้ยินว่าน้องสามเปิดศึกวางมวยกับหลานชายเข้าแล้ว ก็รู้สึกเสียหน้าทันควัน จึงรีบแบกจอบหวังจะกลับไปห้ามทัพ ไม่ให้คนในหมู่บ้านพากันหัวเราะเยาะตระกูลเสิ่น

พอเดินมาถึงหน้าบ้าน เขาก็บังเอิญเจอจูไอ้หัวเข้าพอดี

จูไอ้หัวเห็นเขาเหมือนเจอผู้ช่วยชีวิต โพล่งออกมาเป็นชุด "พี่ใหญ่ พี่รีบคิดหาทางเข้าเร็ว นังเด็กอวี๋ซือหยาไปตามพวกเจ้าหน้าที่คอมมูนมาหมดเลย แถมยังบอกว่าจะไม่ยอมกลับบ้านเดิมแล้ว จะปักหลักอยู่ที่นี่ เป่าอันปากไม่ไว เถียงสู้ไม่ได้ ตอนนี้พวกเจ้าหน้าที่คอมมูนแทบจะคล้อยตามหล่อนไปแล้ว พี่รีบไปช่วยหน่อย!"

เสิ่นต้าเจียงวางจอบไว้หน้าบ้าน ถามว่า "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วมีเจ้าหน้าที่คอมมูนคนไหนมาบ้าง"

พอฟังเรื่องที่ตีกันจนจบ เสิ่นต้าเจียงก็ขมวดคิ้ว "เธอกับเจ้าสามนี่ก็ใจร้อนเกินไป ไปพังข้าวของบ้านเขาทำไมกัน"

จูไอ้หัวแอบเบะปาก พี่ก็ไม่ร้อนใจสิ เงินก็เข้ากระเป๋าตัวเองไปแล้ว มีอะไรให้ต้องร้อนใจอีก? ไม่ใช่พี่ที่จะได้บ้านนี่ ถึงได้ไม่ร้อนใจ

พอคิดว่ายังต้องพึ่งเสิ่นต้าเจียงอยู่ หล่อนจึงไม่ต่อความยาวสาวความยืดเรื่องนี้ พูดต่อว่า "ใครจะไปรู้ว่าไอ้เด็กเสิ่นเจี้ยนตงนั่นจะก้าวร้าวขนาดนี้ ในสายตาไม่มีหัวหงอกหัวดำอย่างพวกเราเลย โผล่มาก็ลงไม้ลงมือกับเป่าอัน มันเป็นหมาป่าตาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่องชัดๆ!"