ตอนที่ 5 ขอความเป็นธรรมที่แผนกการทหาร

หมู่บ้านชิงเหอยกอยู่ไม่ไกลจากคอมมูนนัก ห่างไปเพียงสามลี้เศษ เดินยี่สิบกว่านาทีก็ถึงแล้ว

หมู่บ้านชิงเหอขึ้นตรงกับคอมมูนหงอวิ๋น คอมมูนแห่งนี้ดูแลหมู่บ้านแปดแห่ง มีสมาชิกคอมมูนกว่าหนึ่งหมื่นคน จัดว่าเป็นคอมมูนที่ค่อนข้างใหญ่ แม้ทั้งคอมมูนจะมีถนนสายแคบยาวเพียงเส้นเดียว แต่สองฟากถนนก็มีที่ทำการไปรษณีย์ สหกรณ์จำหน่าย สถานีรับซื้อและจ่ายธัญพืช โรงงานปั่นฝ้าย โรงเรียน โรงภาพยนตร์ สถานีอนามัย และอื่น ๆ ครบครัน แทบจะตอบสนองความต้องการในชีวิตประจำวันของสมาชิกคอมมูนได้ทั้งหมด

ที่ทำการคอมมูนตั้งอยู่สุดถนนสายนี้ เป็นอาคารอิฐแดงมุงกระเบื้องสองชั้นเรียงเป็นแถว มีห้องอยู่ราวสิบกว่าห้อง แผนกการทหารก็สังกัดหน่วยงานรัฐเช่นกัน ที่ทำงานจึงอยู่ในคอมมูนนี้ด้วย

อวี๋ซือหยาพาเสิ่นเจี้ยนตงก้าวเข้ามาในที่ทำการคอมมูน มองหาทีละห้อง เดินลึกเข้าไปจนถึงด้านในสุดของชั้นหนึ่ง ถึงได้เห็นป้ายแขวนไว้ว่า "แผนกการทหาร" ประตูห้องเปิดกว้าง มีชายวัยกลางคนสวมชุดทหารกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ตรงโต๊ะ

อวี๋ซือหยาชะงักฝีเท้า แล้วเคาะประตูเบา ๆ

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น พอเห็นเด็กสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตูก็แปลกใจเล็กน้อย เขาวางปากกาลง นวดคลึงขมับ "เข้ามาสิ"