ตอนที่ 4 ความตื่นตระหนกเมื่อสะใภ้ไม่ยอมย้ายออก

ในหมู่บ้านไม่มีความลับอะไร เสิ่นเป่าอันได้ยินเรื่องนี้เป็นคนแรก ยังไม่ทันได้ไปถามไถ่ก็เห็นเสิ่นต้าเจียงเดินมาพอดี เขารีบวางชามข้าวแล้วปรี่ออกไปต้อนรับ

"พี่ใหญ่ มันยังไงกันแน่ ไม่ใช่ตกลงกันไว้แล้วเหรอว่าพลบค่ำเจี้ยนหมิงจะไปส่งสองแม่ลูกบ้านอวี๋กลับไปน่ะ"

เสิ่นต้าเจียงไม่ตอบคำถาม แต่กวาดสายตามองเสิ่นหงอิงที่นั่งยองๆ อยู่ใต้ชายคา ถือชามบิ่นๆ ก้มหน้าก้มตากินฟักทองด้วยความหงุดหงิดใจ

เสิ่นเป่าอันมองตามสายตาเขาไปอย่างไม่ยี่หระ "พี่ใหญ่ พี่กลัวนังเด็กนั่นจะได้ยินเหรอ งั้นพวกเราออกไปคุยกันนอกลานบ้านเถอะ"

เสิ่นต้าเจียงไม่พูดจา เดินตามหลังออกไปนอกลานบ้าน จากนั้นก็ถลึงตาใส่เสิ่นเป่าอันไปทีหนึ่ง "ทำไมไม่ให้หงอิงขึ้นโต๊ะกินข้าว คนอื่นมาเห็นเข้ามันจะดูดีได้ยังไง"

เสิ่นเป่าอันเบะปาก "โธ่ พี่ใหญ่ กะแค่นังเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องแต่งออกไปเป็นคนบ้านอื่น มีข้าวกินก็บุญหัวแล้ว จะเอาอะไรนักหนาอีก"

เจ้าโง่เอ๊ย แม้แต่งานสร้างภาพยังทำไม่เป็น ผัวเมียบ้านสามนี่ทั้งโง่ทั้งสายตาสั้นจริงๆ เมื่อเห็นท่าทางหัวรั้นไม่ยอมฟังใครของอีกฝ่าย เสิ่นต้าเจียงก็ขี้เกียจจะสั่งสอน จึงวกเข้าเรื่องสำคัญทันที "อวี๋ซือหยาไม่ไปแล้ว"