ตอนที่ 3 เสบียงที่หายไปกับบทเรียนเรื่องหลักฐาน

อวี๋ซือหยาย่อมมั่นใจเต็มเปี่ยม

เพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่บ้านของร่างเดิมจะไม่มีเสบียงอาหารหลงเหลืออยู่เลย ก่อนที่ข่าวร้ายเรื่องเสิ่นเยว่สละชีพจะมาถึง อาหารสามมื้อของบ้านพวกเขายังคงเป็นปกติ ข้าวโพด ข้าวคลุกฟักทอง บางครั้งก็มีข้าวคลุกมันเทศ แม้จะไม่ถึงกับดีเด่นอะไร แต่การกินธัญพืชหยาบผสมธัญพืชละเอียด ประทังความหิวให้อิ่มท้องย่อมไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

ไม่มีเหตุผลเลยที่แม่สามีเพิ่งเสียไปได้ไม่กี่วัน แล้วเสบียงในบ้านจะเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เมล็ดเดียว หากแม่ของเสิ่นเยว่เป็นคนประเภทที่ไร้การวางแผน เอาเสบียงวันข้างหน้ามาผลาญกินก่อน หลายปีมานี้เธอเลี้ยงเด็กเล็กสองคนด้วยตัวคนเดียว คงอดตายไปนานแล้ว

น่าเสียดายที่ร่างเดิมเพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่นาน นิสัยขี้อาย ซื่อตรงไร้เล่ห์เหลี่ยม จึงไม่รู้เรื่องสภาพการเงินของบ้านนี้ แต่ยังโชคดีที่ข้างกายยังมีคนรู้เรื่องรู้ราวอยู่คนหนึ่ง

ระหว่างทาง อวี๋ซือหยาเอ่ยถามเสิ่นเจี้ยนตง "หนึ่งสัปดาห์ก่อน ที่บ้านยังเหลือเสบียงอยู่เท่าไร เธอรู้ไหม"

เสิ่นเจี้ยนตงส่ายหน้า เขาเป็นเด็กผู้ชาย ไม่เคยยุ่งเรื่องในครัว ย่อมไม่รู้แน่ชัดว่าในบ้านมีเสบียงเหลืออยู่เท่าไร

อวี๋ซือหยายังไม่ยอมแพ้ ถามต่อว่า "แล้วเสบียงที่พวกเธอได้รับจัดสรรมา พอกินไหม ทุกปีช่วงเวลานี้ที่บ้านก็ไม่มีเสบียงเหลือเลยเหมือนกันเหรอ"