ตอนที่ 2 คำขอร้องของเสิ่นเจี้ยนตง

"ซือหยา กินข้าวลูก" หูกุ้ยฮวาทำกับข้าวเสร็จแล้วก็เดินเข้ามาเรียกอวี๋ซือหยาในห้อง

อวี๋ซือหยาขานรับผ่านบานประตูไป "มาแล้วค่ะ!"

พอนางออกมาก็พบว่ากับข้าวยกขึ้นโต๊ะแล้ว วางอยู่บนโต๊ะสี่เหลี่ยมกลางโถงบ้าน มีโจ๊กข้าวสารขาวชามใหญ่ ข้างๆ มีแตงกวายำจานเล็กหนึ่งจาน ที่เรียกว่ายำ แต่สีสันยังเขียวสด ดูทรงแล้วคงใส่แค่เกลือกับต้นหอมเล็กน้อย ไม่ได้ใส่อะไรอื่นอีกเลย

ที่สำคัญที่สุดคือมีคนสองคน แต่บนโต๊ะกลับวางถ้วยชามกับตะเกียบไว้แค่ชุดเดียว

อวี๋ซือหยานั่งลงบนม้านั่งยาว เอียงคอมองหูกุ้ยฮวา "ในหม้อยังมีข้าวอีกไหมคะ"

หูกุ้ยฮวานึกว่านางรังเกียจว่าโจ๊กน้อยไป น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอีก "ป้าสะใภ้ใหญ่ของลูกเอาข้าวสารมาให้แค่นี้เอง..."

"พอเถอะค่ะ อย่าร้องไห้เลย แม่ไปหยิบถ้วยในครัวมาใบหนึ่ง" อวี๋ซือหยาตัดบทพลางกุมขมับอยากจะถอนหายใจ แม่ของร่างเดิมนี่ทำมาจากน้ำหรืออย่างไร เอะอะก็ร้องไห้

หูกุ้ยฮวารีบไปหยิบถ้วยจากในครัวมาใบหนึ่ง

อวี๋ซือหยารับถ้วยมา ใช้ช้อนแบ่งไปครึ่งหนึ่ง แล้วดันไปตรงหน้าหูกุ้ยฮวา "กินสิคะ"

"เอ๊ะ" หูกุ้ยฮวาชะงัก "ให้แม่เหรอลูก"