ตอนที่ 1 ข่าวลือตั้งครรภ์ที่ทำลายแผนการแบ่งบ้าน

จั๊กจั่นกรีดร้องระงม...

เสียงจั๊กจั่นบนต้นเอล์มร้องระงมไม่หยุดหย่อน ชวนให้คนฟังหงุดหงิดรำคาญใจ เสิ่นต้าเจียงนั่งยองๆ อยู่ข้างหินลับมีดริมลานบ้าน พลางอัดยาเส้นจากกล้องยาสูบ ใบหน้าที่แห้งกร้านดั่งเปลือกไม้เก่าคร่ำเต็มไปด้วยริ้วรอยย่น

เสิ่นเป่าอันเดินมาตรงหน้าเขา เตะก้อนหินบนพื้นไปทีหนึ่งแล้วพูดอย่างหงุดหงิดว่า "พี่ใหญ่ พี่ว่าเรื่องนี้จะเอายังไงต่อ"

เสิ่นต้าเจียงคาบกล้องยาเส้นไว้แน่น ไม่ยอมปริปาก

เสิ่นเป่าอันทนไม่ไหว บ่นอย่างไม่พอใจว่า "ไอ้หมาป่าเสิ่นเยวี่ยแต่งงานได้แค่วันเดียว รุ่งขึ้นก็ไปแล้ว อยู่บ้านแค่คืนเดียวแท้ๆ กูไม่เชื่อหรอก คืนเดียวมันจะติดได้ยังไงวะ"

"เบาๆ หน่อย แกพูดจาแบบนี้มันสมกับเป็นอาไหม ซือหยาตั้งท้อง มีสายเลือดไว้สืบสกุลให้เสิ่นเยวี่ยก็ถือเป็นเรื่องดี" เสิ่นต้าเจียงตวัดสายตาดุใส่เขา

เสิ่นเป่าอันเบะปาก หากเป็นเรื่องดีจริง เสิ่นต้าเจียงที่เป็นลุงใหญ่ทำไมถึงไม่มีสีหน้ายินดีแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังแอบมานั่งสูบยาคลายเครียดอยู่ตรงนี้ คำพูดพรรค์นี้ก็หลอกได้แค่คนนอกเท่านั้นแหละ

เจ็ดวันก่อน ทางกองทัพส่งโทรเลขมาแจ้งว่าเสิ่นเยวี่ยสละชีพในหน้าที่ พี่สะใภ้รองของเขาสุขภาพไม่ดีอยู่แล้ว พอได้ยินก็ช็อกจนโรคเก่ากำเริบ ยื้อชีวิตอยู่ได้แค่สามวันก็ตายตามไปอีกคน บ้านรองจึงเหลือแค่อวี๋ซือหยาที่เพิ่งแต่งเข้ามาได้เดือนเศษ กับเด็กวัยสิบขวบกว่าอีกสองคน